niedziela, 22 lutego 2015

Wybaczenie

     Nadal próbuję nawiązywać w moich notkach do postu o pokochaniu siebie. Ponieważ pokochanie siebie wiąże się często z pewnym procesem, który jest długotrwały i powinien być codziennie odnawiany. Może nie u wszystkich, ale u takich sierotek jak ja, które tkwiły w negatywizmie i przeświadczeniu o swojej niskiej wartości długi czas, zmiana może trwać naprawdę długo, uczymy się poniekąd od podstaw. I wciąż od nowa. Tak jak już kiedyś wspominałam, jednym z  pierwszych kroków powinno być zostawienie przeszłości tam gdzie jej miejsce, czyli w przeszłości. Uwolnienie się od wspomnień i zakotwiczenie siebie w tu i teraz to już połowa sukcesu. Czasami jednak ciężar minionych wydarzeń nie daje nam o sobie zapomnieć. Czasami życie układa się tak, że w naszym sercu wciąż gdzieś chowamy urazę, poczucie skrzywdzenia, niesprawiedliwości, braku zadośćuczynienia. Czasami w naszych interakcjach międzyludzkich dochodzi do dużych spięć, czasami do tragicznych lub strasznych sytuacji. Potem nasze życie nie jest już takie samo. Potem następuje proces zdrowienia, naprawy lub godzenia się z nową rzeczywistością. I najważniejszy proces: wybaczenie. Najważniejszy, ale w zależności od tego, co się wydarzyło, zazwyczaj najtrudniejszy.
     Wszyscy na pewno znamy sytuację, kiedy wybaczenie nie przychodzi lub nie przyszło łatwo. Czasami nasza krzywda jest za duża, czasami nie umiemy pozbyć się poczucia bycia ofiarami. Czasami dotyka nas tak wielka niesprawiedliwość, że nie sposób ją po prostu zapomnieć i zamknąć. Czasami sprawy tak bardzo się komplikują, że nie umiemy ich już poukładać. Czasami w naszym sercu rana jest zbyt żywa. Jednak wybaczenie jest jedyną drogą. Jeśli nie umiemy wybaczyć i wciąż tkwimy w urazie czy nienawiści, wszystko to i tak obraca się przeciwko nam. To my cierpimy, to my rozpamiętujemy, to my analizujemy, wskutek czego osoba, która nas skrzywdziła wcale nie ponosi konsekwencji, być może ona nawet ruszyła na przód, a to my stajemy się zatruci, zgorzkniali. Zatem negatywne uczucia, którymi darzymy drugą osobę, tak naprawdę trafiają w nas samych. Wybaczenie staję się jedyną drogą, aby zacząć od nowa, aby być w pełni szczęśliwymi, aby zostawić przeszłość za sobą. Wybaczyć osobie, która nas skrzywdziła i często, albo przede wszystkim – wybaczyć sobie samym. Dać sobie prawo do pomyłki, do naiwności i przyznać, że część winy może być po naszej stronie. Jest to może patetyczne, ale wybaczenie jest przymiotem wielkich ludzi. I wielcy wiele razy o tym mówili i nauczali. Jest to jedyna metoda, by ruszyć na przód i zacząć żyć. Jednak oczywiście cała ta notka dąży do czegoś więcej niż stwierdzenia, że wybaczenie jest nam potrzebne. Otóż sama zmagałam się z trudnością w wybaczeniu, a sprawa dotyczyła teoretycznie tylko kłótni. Jednak praktycznie niosła za sobą wiele bolesnych słów, poczucie niesprawiedliwości, poczucie skrzywdzenia. I długo nie dawała mi spokoju. Któregoś razu szukając jakiś artykułów związanych z rozwojem osobistym trafiłam na ideę radykalnego wybaczania, a kiedy zapoznałam się z nią bliżej przyniosła mi wielką ulgę. Pokazała, że mogę wybaczyć sobie i drugiej osobie, pozwoliła mi ona ruszyć na przód.
      Czym różni się radykalne wybaczenie od tradycyjnego? Przede wszystkim perspektywą jaką patrzymy na bolesne wydarzenie. Przestajemy postrzegać je w kategorii krzywdy i ludzkiej percepcji, poszerzamy nasze spojrzenie o sferę duchową. Kiedy przyjmiemy założenie, ze nasze życie i to, co nas spotyka jest w pewien sposób drogą duchowego rozwoju, zaczynamy pojmować, że wiele sytuacji lub one wszystkie, zdarzają się po to, by nas czegoś nauczyć. Mają nas przybliżyć do bycia lepszymi ludźmi, lepszymi istotami. Lub mają sprawić, że nasze życie nie będzie już takie samo, ale jeśli przerobimy naukę jaką ta sytuacja wniosła, nasze życie będzie lepsze. Tym samym odbieramy możliwość oceniania konfliktowej sytuacji w kategoriach dobra i zła. Po prostu to się wydarzyło. Zaczynają się też odwracać nasz role. Nie musimy już więcej stawiać siebie w roli ofiary, a drugiej osoby w kategorii sprawcy czy kata. Nie musimy już dłużej czekać, aż nasz przeciwnik zrozumie swój błąd lub siebie wytłumaczy. To my zaczynamy wpływać faktycznie na daną sytuację, ponieważ otwierają się przed nami nowe możliwości.  W poprzednim układzie ofiara- sprawca, rozwiązanie jest tylko jedno, potępienie, przyznanie się do winy, zadośćuczynienie; jednak często jest ono niemożliwe i stawia ofiarę w sytuacji wiecznego oczekiwania. Nawet jeśli chce wybaczyć, często jest to wybaczenie podszyte poczuciem swojej wyższości, lub chęcią pokazania, innym, że rusza dalej, jednak tak naprawdę w sercu wciąż ofiara chowa urazę. Radykalne wybaczenie, ponieważ pozbawione elementu wartościowania daje nam zupełnie nowe narzędzia i pozwala faktycznie przejść przez ten proces i uwolnić siebie od dawnych krzywd. Pozwala nam powrócić do trudnej sytuacji, wyrazić wszystkie swoje emocje i uczucia, następnie pozwala spojrzeć na nią z nowej perspektywy, pozwala uwolnić się od chęci potępienia drugiej osoby, a nas od stawiania się w pozycji ofiary. W końcowym etapie radykalnego wybaczania „Dochodzimy do wniosku, że nie ma czego wybaczać, bo tak naprawdę nic złego się nie stało, ponieważ we wszystkim co nas spotyka jest doskonałość. Trudne sytuacje nie przytrafiają się NAM tylko DLA NAS i służą naszemu rozwojowi.” (http://www.solaris-rozwojosobisty.pl/czym-sie-rozni-radykalne-wybaczanie-od-tradycyjnego-leslawa-jaworowska/) Radykalne wybaczenie oscyluje na granicy rozwoju duchowego  i psychologii. Nawiązuje w swoich podstawach do stwierdzeń Junga, do teorii życiowej energii, do samorozwoju i potęgi naszego umysłu. Na początku można kwestionować skuteczność i sposób działania tej metody. Jednak osobiście gorąco namawiam do podarowania sobie chwili czasu i przyjrzenia temu procesowi bliżej. Radykalne wybaczenie podzielone jest na kilka etapów. Powracając do początku bolesnej sytuacji, pozwalając sobie na pełne przejawienie naszych uczuć i ran, przechodzimy do etapu zmiany perspektywy patrzenia na daną sytuację, a potem do wybaczenia. Mnie ulgę przyniosło już samo czytanie różnych artykułów i zapoznanie się z krokami radykalnego wybaczenia. Zrozumiałam, że tak po prostu miało być, dostrzegłam sytuacje i pewne niuanse, które mnie doprowadziły do tego momentu i zdałam sobie sprawę, że dobrze się stało, jak się stało, że mimo, iż trudno było mi zapomnieć, moje życie teraz jest po prostu lepsze. Zdałam sobie sprawę, że dla obu stron, konsekwencje tak naprawdę są dobre.  Jednym słowem, radykalne wybaczenie podziałało. Jestem przekonana zatem, że pomoże również innym, którzy zmagają się ze wspomnieniami i ranami z przeszłości. Dajmy sobie szanse na świeże spojrzenie, na nowy start. Na spokój ducha i czyste sumienie.
      Nie jestem w stanie streścić całego procesu, odsyłam zatem do źródeł. Tutaj kilka informacji ogólnych:
Tutaj natomiast już strona poświęcona tylko i wyłącznie radykalnemu wybaczeniu:
Na początek najlepiej poczytać artykuły, zapoznać się z informacjami dotyczącymi tego procesu, może przeczytać książkę autora tej metody: Colin C. Tipping, „Radykalne wybaczanie”. Następnie można spróbować tej metody na sobie. Sposobów jest kilka: można spotkać się z terapeutą, można wziąć udział w grze, można też zrobić to samemu za pomocą arkuszy dostępnych na powyższej stronie.

     Jeśli czujesz, że wciąż nie przerobiłeś trudnej sytuacji w swoim sercu, jeśli chciałbyś wybaczyć, ale nie wiesz jak, metoda radykalnego wybaczenia jest na pewno godna Twojego zainteresowania i spróbowania. 











wtorek, 10 lutego 2015

Wewnętrzny krytyk

Witam!!!
      Nastąpiła dłuższa przerwa związana z moim wyjazdem do Polski i szałem, który znany jest pod terminem Przygotowywania Ślubne. Miała nawet powstać notka pod tytułem: „Jak przygotować ślub i nie dać się zwariować”, a kontent miał zawierać jedno zdanie: „Nie da się”. Jednak, ku mojemu zaskoczeniu sprawy w Polsce poszły zadziwiająco łatwo i po naszej myśli, jedyne, co zostało to papierkowa robota. Także wracając do rzeczywistości, powracam znowu do bloga. Do rzeczy związanych z motywacją i fajniejszym życiem. Już od dawna chciałam napisać o czymś, co możemy nazwać wewnętrznym głosem. Dodam jeszcze jedno: stęskniłam się!
     Jest tam gdzieś w nas, w naszych głowach takie miejsce, gdzie panuje niepodzielnie pewien głosik. Kiedy wykonujemy jakąś czynność, która nie wymaga naszego skupienia, zazwyczaj cały czas do siebie wewnętrznie mówimy. Choć słyszałam teorię, że faceci potrafią to wyłączyć, jednak wydaje mi się, że gros osób ma tak, że bez przerwy do siebie gadają. Nie wiem, czy zwracacie na to uwagę, ja dopiero od jakiegoś czasu przysłuchuję się, co ten głosik mi podpowiada. Niestety zauważyłam, że bardzo często jest to persona, która mnie o coś obwinia, mówi, że coś się nie uda, oskarża mnie o różne niepowodzenia, itd. Od razu zdemaskuję tenże nieprzyjemny szept. Jest to tak zwany wewnętrzny krytyk. Głos, który powstawał w czasie naszego dzieciństwa oraz dojrzewania. Kiedy jesteśmy bardzo wrażliwi na krytykę, kiedy bardzo potrzebujemy akceptacji otoczenia. Jest to zlepek różnych krytycznych uwag, skutek strofowania i pouczania, który wrósł w naszą psychikę. Jednak z czasem głos ten się rozrasta i zaczyna nas samych sabotować. Na pewno dobrze znacie te myśli, że coś się nie uda, ze się ośmieszysz, że, „co powiedzą inni”. Te i różne hasła stopują nas przed działaniem, przed zainwestowaniem w super pomysł, czy podjęciem ryzyka. Tym samym hamują nasz rozwój, zatrzymując szanse na zmianę. Teoretycznie głos wewnętrznego krytyka powstał, aby nas chronić przed porażką, jednak ponieważ często jest on pozostawiony samemu sobie, rośnie w siłę i przekracza swoje „kompetencje”. Jak możemy temu zaradzić? Przede wszystkim należy zacząć uważniej przyglądać się swoim myślom. Przysłuchiwać się temu głosikowi. I usłyszeć, co dokładnie on szepcze. Będziecie zaskoczeni, co on tam wygaduje. Usłyszycie prawdopodobnie głos swojej mamy lub taty, nauczyciela, czy przyjaciółki, która lubiła krytykować. Usłyszycie wiele rzeczy, które nie są prawdą. W momencie, kiedy zaczniecie go obserwować już zyskacie nad nim pewną przewagę, ponieważ dopuścicie świadomość do tego, co krytyk wygaduje. Kolejnym krokiem może być refleksja lub konfrontacja. Czy krytyk ma rację i czy to, co mówi jest zgodne z rzeczywistością, czy służy mojemu dobru, czy jego słowa nie są przypadkiem zbyt mocne? Następnym etapem może stać się zastąpienie krytyka i słów pejoratywnych, słowami wspomagającymi, ciepłymi. Przecież tak naprawdę chodzi o to, by być dla siebie dobrym i, by być dla siebie przyjacielem. Każdy zasługuje na miłość, przede wszystkim Ty sam na swoją miłość. Zamień więc negatywne słowa, tymi, które zaczną Ciebie wspierać i myśl dobrze o sobie. Nawet jeśli popełnisz błąd, czy nie lepiej powiedzieć sobie: „Tym razem się nie udało, popełniłam/em gafę, ale wyciągnę z tej sytuacji wnioski i następnym razem poradzę sobie lepiej.” Zamiast: „Ty debilu, jak zwykle to samo, wstyd i hańba. Do niczego się nie nadajesz.”.
     Spróbujcie przez jeden dzień, od rana zwracać się do siebie tylko w dobry sposób, nie ważne jak mija dzień i, co się dzieje. Tylko dobre, ciepłe, pokrzepiające słowa. Pod koniec dnia zobaczycie wielką różnicę w samopoczuciu.
     Ponieważ wszystko zależy od tego, co siedzi w naszych głowach i jaki mamy stosunek do świata i siebie, już dziś zacznij ćwiczyć się w wspieraniu samego siebie. Dobre samopoczucie, wiara we własne możliwości, to droga do sukcesu. Poniżej wrzucam kilka technik do pracy z wewnętrznym krytykiem, które znalazłam robiąc mały research w sieci w tej tematyce. Znalazłam je na stronie Zwierciadła (http://zwierciadlo.pl/2014/psychologia/bezuzyteczne-analizy-jak-uporac-sie-z-krytycznym-glosem-w-glowie).
     A! Jeszcze jedno. Zadanie wbrew pozorom nie jest proste, ale warte świeczki. Zamienienie wewnętrznego krytyka w przyjaciela musi zająć trochę czasu, przecież od wielu, wielu lat zna tylko negatywne wyrażenia. Ale nie poddawajcie się, nie jesteście w tej walce sami, ja również ciągle się tego uczę. Powodzenia!

Sprawdzone techniki
Przechwałki
Przez co najmniej minutę chwal się na głos, w dowolny sposób. Jeśli uważasz, że brakuje ci powodów do przechwałek, wymyśl coś. Ta gra dopuszcza kłamstwa i przesadę. Mów, że płci przeciwnej miękną kolana na twój widok. Albo że zrobiłaś/eś dziś najlepsze na świecie zakupy. Ważne, że świetnie się bawisz, twoja energia wzrasta, a twój wewnętrzny głos uczy się, że jesteś wspaniała/y, że potrafisz. Z czasem zaangażuje się w grę i zacznie ci przypominać różne rzeczy, w których jesteś świetna/y.
Obecność na 100 procent
Kiedy twój wewnętrzny głos staje się tak natarczywy, że tracisz kontakt ze sobą, z rzeczywistością – czujesz się rozproszona/y albo oszołomiona/y – zatrzymaj się. Usiądź naprzeciwko drugiej osoby, w niewielkiej odległości i przez trzy minuty patrzcie sobie w oczy, nic nie mówiąc. Prawdopodobnie twój umysł zacznie szaleć, komentować, że to głupie. Będziesz odwracać wzrok, może nawet zaczniesz się śmiać… Wytrzymaj. Daj sobie szansę na powrót do „tu i teraz”, na pełną obecność. To ćwiczenie można też wykonać przed lustrem.
Rozpamiętywanie
Kiedy twój głos zgłasza różne pretensje i upiera się, że zawaliłaś/eś to czy tamto, wyjdź mu naprzeciw – sam/a zrób listę zaniedbań. Zapisz wszystko, co przychodzi ci do głowy: „Mogłam/em pójść na siłownię”, „Niepotrzebnie się wyrwałam/em”, „Gdybym tylko wtedy odważył/a się zadzwonić”, „To ciastko, na które się skusiłam/em, było nie tylko niezdrowe, drogie, ale jeszcze wstrętne”… Jęcz, narzekaj. Potem przeczytaj wszystko, zastanów się nad każdym punktem. Jeśli wypływają kolejne żale, dopisz je. W którymś momencie może ci się to wydać śmieszne… To ćwiczenie pozwala oczyścić umysł – kiedy pozwolisz mu wyrzucić całą tę paplaninę, odpuści.
Podpór
Dość ekstremalna technika na uporczywe poczucie winy i inne sytuacje, kiedy wewnętrzny głos nie chce dać za wygraną. Połóż się na brzuchu i podnieś jak do pompek. Utrzymaj pozycję tak długo, aż poczucie winy (lub inne uczucie, dialog) zniknie. Nieprzyjemnie? Trudno. Może następnym razem będziesz dla siebie łagodniejsza/y…












piątek, 16 stycznia 2015

:)

Od kilku dni w mojej głowie powstawała bardziej tematyczna notka, ale dziś jest bardzo ważny dla mnie dzień, chciałabym więc pozwolić sobie raz jeszcze na trochę prywaty.
Jak już kiedyś wspominałam, od jakiegoś czasu byłam na treningu i u progu awansu. Starałam się o pozycję Visual Merchandisera, który jest odpowiedzialny za wygląd sklepu oraz sposób prezentacji ubrań. Wbrew pozorom (większość osób myśli, że praca ta polega na składaniu ubrań i ubieraniu manekinów, włączając mnie, 6 miesięcy temu;) jest to dość trudne zajęcie. Poznanie wszystkich technik, nauka doboru odpowiednich ubrań, kolorów, sposobów prezentowania ich, praca z różnego rodzaju sprzętem, dźwiganie, malowanie, naprawianie. Dodatkowo jednym z moich obowiązków jest podnoszenie wyników sprzedaży, musiałam więc nauczyć się analizować zestawienia oraz zacząć myśleć, jak poprzez moja pracę je poprawiać. Do tego dochodzi planowanie, nauka zarządzania swoim czasem, trenowanie innych osób i bycie menadżerem dla kolegów. Trening mój więc trwał prawie pół roku. I oto dziś w końcu mogę nazwać siebie Visual Merchandiserem. Jestem z siebie totalnie dumna. Kiedy półtora roku temu zaczynałam pracę w sklepie nigdy nie pomyślałabym, że zechcę z nim związać moją przyszłość. Całkowicie przypadkiem odkryłam, że mam do tego smykałkę- układając różnego rodzaju biżuterię. Potem dowiedziałam się, że mam także oko i poczucie stylu. W końcu, po wielu latach poszukiwań i zamartwiania się, co to będzie z moim życiem, odkryłam, że chcę moją przyszłość związać z modą. Dodatkowo miałam to szczęście, że podczas treningu zetknęłam się z pracą stylistów i faktycznie z modą, nie tylko z tym, co dzieje sie w sklepie. Nie wiem dokładnie gdzie wyląduje za parę lat, ale wiem, ze jestem na właściwej drodze! W ciągu półtora roku udało mi się awansować! Jako trzeciej z mojego sklepu na stanowisko menadżerskie, jako pierwszej na stanowisko VM. Dziś kocham moją pracę, jest ona totalnie kreatywna, pozwala rozwijać się mojej wyobraźni, do tego pracuję wśród ubrań!:) Mam ambitne plany i wiem, że zaczyna się przede mną kolejny, ekscytujący etap. Były momenty kiedy było bardzo ciężko. Były łzy, stres i kilkakrotnie chęć zmiany pracy. Jednak, mimo, że było czasami tak trudno, nie żałuję. Czuję, że jestem innym człowiekiem. Pewną siebie i tego co robię, otwartą na nowe wyzwania i nowych ludzi kobietą. Piszę to wszystko żeby podzielić się z Wami radością i pozytywną energią. Bo oto stało się -awansowałam! Mieszkając niecałe dwa lata w Londynie, niepewenie mówiąc po angielsku. Będąc przerażoną i zamkniętą w sobie dziewczyną z Polski. Jeśli więc dziś zamartwiacie się, co będziecie robić w przyszłości. Jeśli wątpicie w siebie. Jeśli wydaje się wam, że wszystko jest bez sensu, że wasze życie jest puste. Jeśli przewijacie obrazki na Supie i identyfikujecie się z tymi, które mówią: „czuję jakby cały czas ktoś mnie sprawdzał ile jeszcze wytrzymam.” Lub : „-Mam wrażenie, że Ty tylko udajesz szczęśliwą, a wewnątrz jesteś bardzo smutna.”....

Przestańcie! Życie to walka, to wyzwanie! Czas pogodzić się z tym, że ma ono dwa oblicza. To pozytywne, kiedy jesteś na fali, wiatr dmie w Twoje żagle i nic nie jest w stanie Cię powstrzymać. Kiedy ludzie przybijają Ci piątki, gratulując Twojej zajebistości. Kiedy oddychasz pełną piersią i czujesz, że o to właśnie w życiu chodzi. I to drugie…. Kiedy klęczysz na kolanach, przełykając własne łzy i nawet nie wiesz do kogo zadzwonić szukając pocieszenia. Kiedy zastanawiasz się ile i jak długo jeszcze. Kiedy nagle znika wszelka nadzieja. Jednak te ciężkie czasy mijają. Zawsze. Choćby nie wiem co. I nastają te dobre. I wtedy widzisz jak wiele nauczyłeś się przechodząc przez ten ciemny okres. Dlatego nie wątp w siebie. Nigdy. Przenigdy. Choćby cały świat zwątpił, Ty nie możesz tego zrobić. Bo życie samo przyniesie odpowiedzi na Twoje pytania. Skup się na tym, co kochasz. Rób tego jak najwięcej, nawet jeśli inni pukają się w czoło. To, co odkryłam i na co widzę w życiu coraz więcej potwierdzeń to fakt, że musisz poddać się swojemu szaleństwu, temu, co siedzi głęboko w Tobie (oczywiście pomijając osoby, które chciałyby kogoś skrzywdzić…). Wszyscy wielcy ludzie, którzy do czegoś doszli byli kiedyś nazywani szaleńcami. Van Gogh, Einstein, Jobs, Tesla, Matka Teresa, Ghandi… Wszyscy byli freakami, którzy mieli odwagę iśc pod prąd. Nie wątp nigdy w siebie. Walcz o siebie i swoje wymarzone życie. Bless!

czwartek, 8 stycznia 2015

2014/2015

Witajcie W Nowym Roku!!!

     Tyle się ostatnio dzieje, że nie miałam czasu usiąść przy laptopie i po prostu napisać. Pokrótce opiszę dwie przygody, trochę się tłumacząc, a trochę dlatego, że chcę szepnąć Wam do ucha, o tym, że w życiu przychodzą do nas rzeczy, których pragniemy, trzeba być tylko cierpliwym, dobrze o nich myśleć i zacząć działać.
     Otóż pierwszą historię zaczynam w momencie, kiedy dostaliśmy wypowiedzenie mieszkania od naszej Landlorki (właścicielki domu). Do końca roku dostaliśmy czas na spakowanie się i wyprowadzkę. Informacja ta specjalnie mnie nie zmartwiła, ponieważ od dawna złorzeczyłam pokojowi, który wynajmowaliśmy. Był ciemny, ciasny i wilgotny. W dodatku dom dzieliliśmy z kilkoma innymi osobami i jak to w takich sytuacjach bywa, konfliktów było bez liku. Po półtora roku mieszkania tyle się tego nazbierało, że informację o przymusie opuszczenia domu powitałam z wielkim uśmiechem na twarzy i ekscytacją. Postanowiliśmy rozejrzeć się za własnym, małym, pierwszym mieszkaniem. Pisząc mieszkanie musicie wiedzieć, że na londyńskie warunki tłumaczy się to jako "pokoik z aneksem kuchennym i łazienką", czyli studioflat. W przeliczniku na polskie pieniądze miesięczna opłata za taki pokój równa jest czynszowi za 2-pokojowy apartament z balkonem w centrum miasta Kraków. Mniej więcej. Koszty wynajmu to jeden z największych minusów mieszkania w Londynie. Zanim jeszcze rozpoczęliśmy poszukiwania okazało się, że moja znajoma ma do polecenia takie właśnie studio. Poszliśmy, oglądnęliśmy. Druga strefa, cena super, ciasne, ale własne. Niestety na drugi dzień okazało się, że właściciel super cenę podnosi o 100 funtów. A, że pokój nie posiadał mebli i musielibyśmy w nie inwestować sami, ze smutkiem podziękowaliśmy. Zaczęliśmy więc poszukiwania. Wertując ogłoszenia na różnych stronach trafialiśmy na coraz to lepsze oferty. A to mieszkanie z grzybem na ścianie, to w podejrzanym sąsiedztwie, to znowu agencja pośrednicząca, której siedziba jest nie oznaczona żadnymi znakami lub pośredniczka, która za pomoc żąda 500 funtów (nie wiedząc czy opłaty za gaz są w cenie i nie umiejąc nam odpowiedzieć na pytanie jak można podłączyć Internet w mieszkaniu…). Termin eksmisji zbliżał się coraz bardziej, więc dwoiliśmy się, żeby jak najwięcej miejsc zobaczyć. W końcu po długich poszukiwaniach znaleźliśmy całkiem przyjemne studyjko w granicach naszego budżetu, do tego właścicielka była polecona, wiec wszystko było tip-top. Łukasz pojechał podpisać umowę sam, ponieważ ja w tym czasie pracowałam. Będąc na przerwie zadzwoniłam, by zapytać o szczegóły. Mój chłopak niestety mieszkania nie wynajął. Okazało się, że w piwnicy mamy dodatkowych szczurzych sąsiadów. Stanęły mi łzy w oczach, ale potem pomyślałam, że przecież dobrze się stało, że nie wzięliśmy tego mieszkania. Gdybym tak znienacka zobaczyła szczura we własnym pokoju czy łazience, to mogłoby się to nawet, mimo mojego młodego wieku, skończyć zawałem. Szukaliśmy więc dalej. Po kolejnych kilku nie wiążących oglądaniach poddaliśmy się. Stwierdziliśmy, że jednak tylko pokój, być może z własną łazienką, jest w naszym zasięgu, obniżyliśmy więc poprzeczkę i w pewną niedzielę udaliśmy się oglądać właśnie takie lokum. Ku naszemu ogromnemu zdziwieniu pokój okazał się mieć nie tylko łazienkę, ale i mini aneks kuchenny. I mimo, że było wciąż w remoncie, wyglądało jak schowek na narzędzia i farby, właściciel obiecał nam, że skończy go w ciągu tygodnia. Kiedy pierwsze zaskoczenie minęło, zaczęło do nas dochodzić, że oto Bóg chce chyba nam wynagrodzić te wszystkie porażki, albo los po raz kolejny chciał nam udowodnić, że jeśli jest się cierpliwym on ma zawsze coś w zanadrzu. Oto wynajęliśmy własne studio, z własnym wejściem, zaraz po remoncie, z nowo zakupionymi meblami, z czynszem, który ma wszystkie opłaty wliczone!!! Do tego w łazience mamy olbrzymi prysznic z gorącą wodą, pokój jest ciągle ciepły, a nasi znajomi mogą nas odwiedzać non stop! I tak oto mamy swoją własną Casę! Pierwsze gniazdko! Niebo! Marzenie spełnione! Yay!
      Czas zatem na drugą historię. Otóż mam przyjaciółeczkę z która regularnie koresponduję. Któregoś wieczoru akurat rozmawiając przez fejsbuka poskarżyła mi się, że ma kiepski humor. Posypały się jej plany na sylwestra, nie wie teraz, bo już późno, co robić, perspektyw i  pomysłów brak. Życie było kiepskie. Chciałam ją jakoś pocieszyć. Zaczęłam więc myśleć i kombinować. I udało się! Znaleźliśmy super bilety i Bella przyleciała do Londynu, gdzie spędziliśmy cudowne kilka dni, bawiąc się, świętując, zwiedzając. Więc czemuż się martwiło dziewczę? Jak widać rozwiązania zawsze się znajdą, nie warto się przejmować, bo nigdy nie wiadomo, co wydarzy się już za chwilę. A życie ma zawsze coś w zanadrzu. Wychodzi też na to, że tuż przed poddaniem się nasz los się odwraca! Dodatkowo, właśnie się dowiedziałam, że wyjazd był na tyle udany, że Bella zaczyna intensywną naukę angielskiego:) I kto wie, na jak długo przyjedzie kolejnym razem:)

Takie oto noworoczne historyje o nadziei i cierpliwości pragnę z Wami dzielić. 

     Ale czymże byłby Nowy Rok bez noworocznych postanowień? Macie już swoje? 
Ja dziś w końcu zapisałam je w pamiętniku, zaraz przepisuję na pierwszą kartkę kalendarza i, aby nie rzucać słów na wiatr podzielę się i z Wami. Ponieważ 2014 był najważniejszym rokiem mojego życia, wydaje mi się, że zrobiłam solidny grunt pod tegoroczne plany. Przede wszystkim wkroczyłam na ścieżkę samorozwoju, zaczęłam medytować, obserwować i poznawać siebie. Zaczęłam zmiany w moim wnętrzu oraz w działaniach. Pozbyłam się toksycznych ludzi z mojego otoczenia, nauczyłam się kochać i przyjmować miłość. Myślę, że poznałam jej faktyczne znaczenie. Dodatkowo odzyskałam wiarę i nadzieję. Zrozumiałam i nauczyłam się bardzo wielu rzeczy, o sobie, o życiu, o ludziach. Znalazłam odpowiedzi na pytania, które od zawsze mnie nurtowały. Kim jestem i kim będę, jaki mam wybrać zawód, jak być szczęśliwą. Znalazłam spokój. Przestałam walczyć i tracić energię na nie potrzebne myśli czy działania, zmartwienia i obawy. No dobra, tego ostatniego wciąż się uczę. Dorosłam i… stałam się kobietą. Ustanowiłam cele, które osiągnęłam. Awansowałam w pracy, zaczęłam więcej działać z modą, miałam fantastyczne wakacje i mam cudownych ludzi u swojego boku. Schudłam, zmieniłam sposób odżywiania się. Wyrzeźbiłam brzuch. A na koniec znaleźliśmy mieszkanie. I mimo braku planów spędziliśmy super noc sylwestrową.
     W tym roku postanawiam rozwijać 2 główne obszary mojego życia, ale cele są trzy:
  1. Uczyć się, szkolić oraz czytać na temat Visual Merchandisingu (tak nazywa sie moje stanowisko). Oglądać i czytać jak najwięcej rzeczy związanych z modą. Tak bym za rok, pracowała w jednym z najlepszych londyńskich sklepów. Tak, bym w swojej dziedzinie stała się ekspertem.
  2. Razem z moją przyjaciółką Bumi zaczynamy prowadzić bloga z inspiracjami modowymi. Narazie poczyniłyśmy przygotowania, za niedługo ruszamy pełna parą, o czym więcej informacji, wkrótce.
  3. Największe wyzwanie. Pierwszy raz dzielę się moim skrytym marzeniem z kimś innym, poza gronem moich przyjaciół. Otóż wymyśliłam sobie, że nauczę się miksowania muzyki. Z tym też wiążę się ciekawa historia, ale to w jakiejś kolejnej notatce. W tym roku chciałabym się na serio za to zabrać. Wybrać konkretny czas i miejsce, kiedy skupię się na grzebaniu w muzyce i zabawie z nią. Być może pójdę na jakiś kurs lub warsztaty, być może kupię jakiś sprzęt dla początkujących. Muzyka to moja wielka miłość i w końcu nadszedł czas, by miłość tę skonsumować.

Oprócz powyższych, obiecałam sobie także kilka mniejszych rzeczy, które mam zamiar ukończyć w różnym czasie do końca roku.
Przede wszystkim pragnę przygotować się do ślubu i wielkiego, polskiego wesela. Jak to zrobić, by nie zwariować? Zobaczymy.
Myślę, o tym, by częściej gotować, mniej kupować gotowych posiłków, zabierać jedzenie ze sobą do pracy. W miarę rozwijania tej sztuki przejść na wegetarianizm. Z kwestii kulinarnych jeszcze, obiecałam sobie, że  w tym roku w końcu przestanę całkowicie słodzić napoje.
Już wkrótce wracam do ćwiczeń abs.
Pragnę nadal regularnie medytować.
Postanowiłam również kupować mniej ciuchów, a inwestować w ich lepszą jakość.
Obiecałam sobie, że będę więcej czytać w języku angielskim.
Kolejne cudowne wakacje nad Balatonem.
Wrócić jak tylko będzie możliwe do jazdy na rowerze oraz longboardzie.
No i na końcu – nie dąć się prokrastynacji i codziennie robić, którąś z powyższych rzeczy.

Wydaje się, że to dużo, ale w tym roku chciałabym zostawić lenistwo za sobą, porzucić uporczywe myśli i jedyne z kim chcę rywalizować to tylko z moją własną słabością.


Pozytywnego wkroczenia w Nowy Rok, samych sukcesów, wiary w siebie i uśmiechów na twarzach życzę wszystkim! Dużo miłości. <3






piątek, 26 grudnia 2014

Tu i Teraz

     Potęga medytacji polega na jej prostocie. Siedzisz, oddychasz i starasz się trwać w obecnej chwili. Starasz się przyglądnąć swoim emocjom, myślom. Jednak przede wszystkim uczy Cię bycia tu i teraz. Wydaje się banalne, prawda?
Nie jest to jednak takie proste.
     Kiedyś spotkałam się z pewną myślą, która głosiła, że jeśli jesteś zdołowany, to znaczy, że żyjesz przeszłością, jeśli jesteś zatroskany, to znaczy, że żyjesz przyszłością, jeśli jesteś spokojny, oznacza, że żyjesz teraz. Początkowo nie pojęłam potęgi tych słów. Myślałam, że są one rozwiązaniem zagadki dlaczego nie jestem szczęśliwa. Bo żyję w przeszłości, martwię się tym, co minęło. Jednak dopiero niedawno pojęłam, że przekazem tej myśli miało być – żyj teraz.
Dopiero medytacja uświadomiła mi, jak rzadko faktycznie żyję w teraźniejszości. Zazwyczaj spędzając dowolnie dzień oddaje się różnym myślom. Właściwie, przyznam się szczerze, z trudem przychodzi mi zatrzymanie tych myśli. Odkąd się im przyglądam okazało się, że w mojej głowie przeprowadzam tysiące rozmów z różnymi ludźmi, odnawiam dawne sytuacje i dopisuje różne zakończenia, wspominam, a także wybiegam w przyszłość, tę bliską- jakie zakupy, co będę robić po powrocie do domu, a także tą odległą- czy będzie padać w święta, gdzie na wakacje, a co jak wybuchnie wojna? Jestem pewna, że nie jestem w tej praktyce odosobniona. W ten sposób mijają dni, godziny i chwilę. Mijają, ale nas.
     Za mało uwagi poświęcamy chwili obecnej. Stąd rodzi się wiele naszych problemów, złe samopoczucie, zmartwienia. Często są to rzeczy, które dzieją się tylko i wyłącznie w naszej głowie, co więcej, tak naprawdę nigdy nie wykraczają poza świat naszej wyobraźni. Rozwiązanie jest jednak proste. Skup się na chwili obecnej. Porzuć pisanie scenariuszy lub zakończeń. Ważne jest tu i teraz,
Jedyne, co mamy to chwila obecna. Przeszłość i przyszłość to tylko swego rodzaju iluzja. To jakby umowa między ludźmi. Jeśli  przyjrzycie się tej myśli bliżej- te czasy nie istnieją. Jedyne co istnieje to teraźniejszość. Tworzona na nowo z każda chwilą. Spróbuj ją faktycznie poczuć. Przyglądnij się miejscu w którym jesteś, poczuj zapachy, które unoszą się w powietrzu, popatrz na twarze ludzi. Poświęć uwagę temu, co w tym momencie robisz. Kiedy skupisz się na teraźniejszości uwolnisz się od przeszłości i przyszłości. Poczujesz się wolny i lekki. I będziesz naprawdę żył.
     Aby przywołać się do chwili obecnej pomocne są dwa ćwiczenia. Pierwsze z nich to obserwacja swoich myśli. Kiedy zaczynasz fantazjować o przyszłości lub rozdrapywać  przeszłość nadejdzie moment refleksji. Poddaj się mu. Poobserwuj te myśli i zauważ, że to przeszłość lub przyszłość, którą Twój umysł przywołuje. Ale której nie ma. W ten sposób powrócisz uwagą do obecnej chwili. Skup się na niej jak najdłużej potrafisz.
     Drugim ćwiczeniem jest ćwiczenie oddechowe. Baza medytacji. W ciągu dnia wystarczy wziąć kilka głębokich oddechów, skupiając swoją uwagę tylko na nich. Na powietrzu, które przechodzi przez Twój nos, buzię, tchawicę, wypełnia płuca i wraca tą samą drogą. Staraj się skupić tylko na oddechu i na wszystkim, co z nim związane. To zakotwiczy Cię w obecnej chwili. 
Jeśli masz więcej czasu możesz rozpocząć własną medytację. Znajdź ciche i spokoje miejsce, z dala od czynników, które mogłyby Cię rozpraszać, jak telefon czy telewizor. Nie potrzebujesz żadnych przygotowań, ani specjalnych przyrządów czy ubioru. Usiądź wygodnie po turecku, najlepiej na kilku poduszkach lub czymś, co będzie stanowiło lekkie podniesienie dla Twojej pupy. Miejsce jest dowolne, może być to mata, dywan, podłoga albo łóżko. Ręce połóż na kolana, wyprostuj się, przybierz wygodną postawę, zachowując wyprostowane ciało. A teraz zamknij oczy, weź kilka głębokich oddechów i postaraj się zrelaksować. Powróć do normalnego oddechu i niech Twoja uwaga skupia się tylko i wyłącznie na nim. Podobnie jak opisałam powyżej. Jeśli wybiegniesz gdzieś myślami, nic się nie przejmuj, nie osądzaj, nie martw, nie oskarżaj. Po prostu zacznij od nowa. Jeśli msz trudności, możesz po ciuchu w głowie powtarzać sobie wdech i wydech, wdech i wydech. Jeśli odbiegniesz znowu myślami, nie reaguj, popatrz na tę myśl, zauważ ją, ale pamiętaj, że nie jest ona oddechem. Powróć więc do oddechu i zacznij od nowa. Twoja uwaga ma być skupiona w miarę możliwości tylko na nim. Poczuj jak wypełnia Twoje ciało, poczuj jak rozszerzaja się płuca. Poczuj jak uchodzi ono z Ciebie, To tyle na początek. Na medytację poświęć od 10 do 20 minut. Może się to wydawać na początku dziwne, jednak w miarę praktyki poczujesz się lepiej. Po prostu lepiej. Jeśli ktoś chciałby zagłębiać techniki medytacji polecam świetną książkę dla początkujących:  Sharon Salzberg "Siła medytacji. 28 dni do szczęścia."

Jeśli kogoś zafascynuje potęga teraźniejszości polecam książkę o takim właśnie tytule autorstwa Eckhart’a Tolle. 











poniedziałek, 15 grudnia 2014

Przeszłość

     Nawiązując do poprzedniego posta i tym samym dotrzymując słowa, dziś będzie o tym jak zrobić pierwszy krok w stronę najlepszego związku jaki może wam się przydarzyć. Krok w stronę miłości do samego siebie. Nie jest to opracowanie psychologa, nie jest to być może pierwszy, a ostatni krok, ale zacznę od niego, ponieważ dobrze mieć czysta kartę. Dobrze też uświadomić sobie pewną zależność.
     Mianowicie chodzi o to, że bardzo wiele naszych zachowań, wiele naszych reakcji, wiele naszych myśli to owoc naszej przeszłości. To wynik tego w jakim środowisku i wśród jakich ludzi dorastaliśmy. Nie jest to odkrycie, jednak wydaje mi się, że wiele naszych małych, zwykłych problemów, lęków i myśli ma swój początek gdzieś w naszej młodości, z czego nie zdajemy sobie sprawy. Zazwyczaj poszukiwania problemów w dzieciństwie kojarzą się z jakimiś traumami lub skrajnymi przypadkami przemocy. Jednak wszystko wskazuje na to, że czasami brak przytulenia, za mało dobrych, wspierających słów, czy brak zrozumienia także może rzutować na życie dorosłego człowieka. Jako dziecko jesteśmy przyuczani do spełniania oczekiwań dorosłych. Zawsze powinniśmy być grzeczni, ładni, uśmiechnięci. Potem w szkole uczą nas byśmy byli tacy sami, jak wszyscy. Jednak, nie jesteśmy. Już na poziomie dzieciaka jesteśmy indywidualną jednostką i oczekiwanie, że dzieciak się dostosuje zabija jego potencjał, kreatywność oraz osobowość. W skrajnych wypadkach kończy się na poważnych problemach. W mniej skrajnych kończy się na trudności w zaakceptowaniu siebie, braku wiary, że jesteśmy warci miłości, oraz na ciągłych próbach zadowolenia wszystkich naokoło. Nie chcę przez to powiedzieć, że wszystkie nasze problemy to wynik złego wychowania. Nie chcę nikogo obarczać winą, ani szukać łatwych rozwiązań. Chodzi mi o taką myśl, o zrozumienie siebie samego: „Acha, ktoś kiedyś mi powtarzał, że nie jestem dość dobry, by grać piłkę. Ale możliwe, że to nie prawda. Ten ktoś widział tylko jeden zły mecz. Mogę zacząć trenować i istnieje szansa, że będę w tym naprawde dobry.” Albo fakt, że Twoi rodzice czegoś nie akceptują, nie oznacza, że nie akceptują Ciebie całkowicie. Lub nie oznacza to też, że nie znajdzie się człowiek, który zaakceptuje Cię w pełni. Chodzi mi o to, by zweryfikować pewne swoje zachowania, zrozumieć je i zostawić za sobą. Aby ta wiedza przyniosła wyzwolenie.
Mojego wywodu na ten temat dużo dziś nie będzie, będą natomiast dwa ciekawe teksty w tym temacie. A potem brak zakończenia, by każdy z Was mógł dopisać swoje własne, albo zostać z tą myślą, albo po prostu olać system.
     Pierwszy tekst jest autorstwa Beaty Pawlikowskiej. Jest to fragment jednej z książek, który znalazłam na jej stronie internetowej i pozwolę sobie przekleić tutaj.
Drugi tekst to wywiad  z psychoterapeutą na temat relacji dorosłego dziecka z rodzicami, wklejam już tylko linka, bo nie chcę ilością materiału odstraszać świeżych czytelników.
Pozdrawiam!

„Rozdział 11 - Jak kochać siebie

Mam wrażenie, że w języku polskim też istnieje pewna niezdarność związana z wyjaśnianiem pojęcia braku poczucia własnej wartości. Słowa „miłość i kochać” po polsku mają bardzo jednoznaczne zabarwienie. Być może wynika to z tego, że powszechnie, na co dzień, używa się ich w dość zawężonym kontekście. A może po prostu czasami człowiek mówi te słowa nie zastanawiając się nad wszystkimi ich znaczeniami i konsekwencjami. I stąd być może wynikają później nieporozumienia.
Niezależnie więc od tego jak słownikowo jest w języku polskim tłumaczone słowo „kochać”, chcę niniejszym oświadczyć, że w kontekście miłości do samego siebie słowo „kocham cię” oznacza:
„lubię cię, chcę się z tobą przyjaźnić, cenię cię jako człowieka, lubię być blisko ciebie, chcę ci pomagać, chcę się tobą opiekować, mam do ciebie zaufanie i chcę cię zapewnić, że możesz mi też zaufać, mam do ciebie mnóstwo ciepłych uczuć, cieszę się kiedy na ciebie patrzę, bo lubię z tobą być”.

„Kochać siebie” oznacza być dla siebie największym przyjacielem, traktować się z dobrocią i przyjaźnią, lubić siebie, mieć dla siebie cierpliwość i wyrozumiałość, umieć sobie przebaczać, mieć ochotę robić dla siebie coś dobrego, cieszyć się z tego, że jest się żywym tu i teraz, czuć radość ze wszystkich dobrych zdarzeń.

Dlaczego to jest trudne i dlaczego nie jest naturalnym stanem każdego człowieka?
Dlatego że najczęściej w dzieciństwie i w okresie dorastania człowiek dostaje mnóstwo sprzecznych sygnałów, które powodują kompletny mętlik w uczuciach. Wyjaśnię to dokładniej później, na razie chcę powiedzieć tylko tyle, że większość dzieci i młodych ludzi zostaje wytresowana do tego, żeby spełniać oczekiwania innych ludzi. Nie wolno być sobą, nie wolno okazywać żadnych silnych emocji. Nawet cieszyć się trzeba niezbyt hałaśliwie. Nie ma mowy o tym, żeby okazywać złość i bunt, nawet jeśli płoną w tobie jak wielki ogień.

Wzorem do naśladowania jest Stefan, który dostał piątkę na klasówce. Wiele lat później ten sam Stefan jeździ SUV-em z napędem na cztery koła i jest znów uważany za symbol szczęścia i życiowego powodzenia. Zostaliśmy wytresowani, żeby zwracać uwagę na pozory i traktować je jako wskazówki do własnego postępowania. Stefan weźmie kredyt, na który go nie stać i ostatkiem sił finansowych kupi ten duży samochód, bo ma wewnętrzne przekonanie, że jeśli będzie jeździł dużym samochodem, to będzie miał lepsze mniemanie o samym sobie i lepsze samopoczucie, bo będzie widział podziw i błysk zazdrości kierowców z mniejszych aut. Stefan jest przekonany o tym, że poczucie własnej wartości wypływa z tego, co pomyślą lub powiedzą o nim inni ludzie.
Nie ma pojęcia co on sam o sobie myśli i co czuje. Nie potrafi nazwać swoich emocji, bo nikt mu nigdy na to nie pozwalał. Wyrósł w przekonaniu, że to co czujesz, jest nieważne. Trzeba być zawsze miłym, grzecznym i posłusznym. Trzeba sprawiać przyjemność innym ludziom, a jeśli dobrze się postarasz, to w nagrodę zostaniesz pochwalony. Jeśli się pomylisz, będziesz nieuważny albo popełnisz błąd, zostaniesz ukarany.
Taka tresura zostaje w człowieku na długie lata, czasem do końca życia.
Dorosły człowiek instynktownie jak pies będzie się bał każdej porażki czy pomyłki. Strach przed potencjalnym popełnieniem błędu i porażającą oceną „dorosłych” czyli szefa we pracy będzie wywoływał rosnący stres, który paraliżuje możliwość normalnego funkcjonowania, podejmowania decyzji i efektywnej pracy. W konsekwencji taki pracownik będzie najmniej użyteczny i pewnie dostanie wypowiedzenie. Ale najśmieszniejsze w tym jest to, że nie zostanie zwolniony na skutek realnego braku umiejętności, tylko dlatego, że emocjonalnie pozostał małym, przestraszonym dzieckiem, które tak bardzo chce zadowolić swoich „rodziców”, że strach przed ich niezadowoleniem całkowicie go paraliżuje.

Następne zgubne i paraliżujące przekonanie wynikające z tresury w dzieciństwie brzmi: musisz być grzeczny i posłuszny, wtedy będziemy cię kochać. Wyprowadzasz się z domu zabierając ze sobą przekonanie, że musisz się bardzo, bardzo starać, żeby ktoś kiedykolwiek mógł cię pokochać. Pragniesz być kochany, ale jednocześnie wiesz, że to jest praktycznie prawie niemożliwe. Bo jeśli nawet ktoś cię pokocha, to pewnie porzuci ciebie i przestanie cię kochać kiedy odkryje, że w gruncie rzeczy wcale nie zawsze jesteś grzeczny i posłuszny. Rośnie więc w tobie pomieszanie dzikiej nadziei, potrzeby miłości i potwornego strachu, co w konsekwencji wywołuje ataki zazdrości, irracjonalnego gniewu i straszną, przesiąkającą wszystko podejrzliwość. I najczęściej sam niszczysz związek, w którym mógłbyś być szczęśliwy. Związek rozpada się nie dlatego, że obiektywnie nie można cię kochać, tylko dlatego, że twój strach przed porzuceniem i utraceniem miłości działa destrukcyjnie i na ciebie, i na człowieka, którego kochasz.

Wrócę do tego później. Teraz chcę powiedzieć tyle, że w dzieciństwie często uczy się nas ukrywania prawdziwych uczuć i udawania kogoś, kim naprawdę nie jesteśmy i nie chcielibyśmy być.
W konsekwencji takiej emocjonalnej tresury człowiek:
a) nabiera przekonania, że jego wartość zależy od opinii innych ludzi,
b) uważa, że musi się bardzo starać, żeby zaspokoić ich oczekiwania i zasłużyć na pochwałę i akceptację,
c) koncentruje się na wypełnianiu oczekiwań innych ludzi, zapominając o tym, że ma też własne potrzeby i pragnienia,
d) uczy się ukrywać swoje prawdziwe uczucia, a po pewnym czasie nie jest w stanie rozpoznać jakie są jego prawdziwe, własne emocje,
e) sądzi, że nie zasługuje na miłość, więc musi się bardzo starać, żeby ktoś zechciał go pokochać,
f) traktuje siebie niezwykle surowo, nie dając sobie prawa do popełnienia żadnego błędu,
g) nienawidzi tego, że musi ciągle starać się zadowalać wszystkich dookoła, nie dostając od nich w zamian tego, czego oczekuje.

Taki sposób myślenia to prosta droga do zagubienia samego siebie wśród szeregów obcych ludzi, nieustannie żądających uwagi, pomocy, efektów w pracy i dowodów troski.
Ale tak naprawdę oni niczego nie żądają. To w twojej głowie jest zakodowany odruch zgadywania czego chcą i w jaki sposób mógłbyś ich zadowolić, przez co być może dostaniesz okruch czyjejś akceptacji, miłości i uwagi.
I stąd się właśnie bierze brak poczucia własnej wartości, który jest niczym innym jak skierowaniem całej uwagi na zewnątrz, z jednoczesnym ignorowaniem samego siebie.
To właśnie miałam na myśli pisząc o braku kontaktu z twoim prawdziwym „ja”. Bo twoje prawdziwe „ja” jest tą niewinną, dobrą, ufną i ciepłą istotą, którą byłeś zanim zostałeś wytresowany.

A teraz najlepsza wiadomość świata:
Twoje prawdziwe „ja” zawsze pozostało sobą. Tresura sprawiała, że było jedynie spychane do najgłębszych piwnic twojego jestestwa. Zostało przysypane pyłem poczucia winy, oblane smołą pogardy i emocjonalnej przemocy, schowało się więc tak głęboko w tobie, że sam straciłeś świadomość tego, że ono tam jest.
Żeby odzyskać poczucie własnej wartości, wystarczy sięgnąć w głąb siebie i je odnaleźć „Wystarczy” brzmi jak coś łatwego, ale w rzeczywistości czasem konieczne są do tego tygodnie terapii, bo człowiek tak potrafi się zagubić w okłamywaniu samego siebie, że bez pomocy terapeuty nie umie się zorientować, co jest prawdziwe, a co nie.
I wracając do tego, o czym pisałam wcześniej, czyli do tego, że ludzie cierpiący na brak poczucia własnej wartości łatwo wpadają w różne uzależnienia – od alkoholizmu i narkomanii, po uzależnienie od seksu, Internetu czy zakupów – sednem ich leczenia jest dokładnie to samo, czyli pomoc w dotarciu do ich własnych, prawdziwych uczuć i emocji, czyli odzyskanie swojego, prawdziwego „ja”.

Reasumując: brak poczucia własnej wartości to zatracenie umiejętności odczytywania własnych uczuć, potrzeb i emocji, poprzez skoncentrowanie się na tym czego pragną i potrzebują inni ludzie.
Jest to stan całkowicie odwracalny i możliwy do naprawienia.
Wystarczy odnaleźć swoje prawdziwe „ja” i znów nauczyć się sobą cieszyć. Wtedy kiedy spojrzysz w lustro i zobaczysz w nim siebie, pomyślisz: kocham cię, i niezależnie od tego jak niezdarny bywa język polski, będziesz miał wtedy na myśli to, że:
- Lubię cię, chcę się z tobą przyjaźnić, cenię cię jako człowieka, lubię być blisko ciebie, chcę ci pomagać, chcę się tobą opiekować, mam do ciebie zaufanie i chcę cię zapewnić, że możesz mi też zaufać, mam do ciebie mnóstwo ciepłych uczuć, cieszę się kiedy na ciebie patrzę, bo lubię z tobą być. “

Fragment książki  "W dżungli samotności", wyd. Latarnik, maj 2010


Wysokie Obcasy: Dlaczego dorosłe dzieci zrywają więzy z rodzicami? Wywiad:










piątek, 12 grudnia 2014

Muzyka łączy ludzi!

Filmik, który przywraca wiarę w ludzi. :)

J


Gdyby się nie wyświetlał w Polsce bezpośrednio, bo różnie to już jest, w wyszukiwarce proszę wpisać:
Coyote & Crow at Bedford Ave. Williamsburg NYC 11/2014- "Me & My Uncle" Grateful Dead Cover

Miłego weekendu!