Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Motywacja i Działania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Motywacja i Działania. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 5 kwietnia 2015

Wiara czyni cuda

Alleluja!
W ten dzień radosny chcę napisać jedno. Uwierz.
     Uwierz w siebie. Uwierz w dobrą przyszłość. Uwierz, że masz siłę. Uwierz, że jutro będzie lepsze. Uwierz, że czekają na Ciebie wspaniałe chwilę. Uwierz, że możesz.
     Prawdą jest to, że jesteś tym, czym myślisz. To, co siedzi w Twojej głowie, to jak odbierasz rzeczywistość, manifestuje się w Twoim życiu. Na każdym kroku. Życie jest jakie jest i będą przydarzać Ci się różne sytuację. Tylko i wyłącznie od Ciebie zależy jak je będziesz postrzegał. To znana i stara prawda. Podział na optymistów i pesymistów. Jednak nie chodzi tutaj o usposobienie. Chodzi o Twoją decyzję. O Twój największy wybór. To czym karmisz swój umysł, to jakie masz myśli, ma największy wpływ na to, jak będzie wyglądał świat wokół Ciebie.
Dlatego tak ważne jest aby wierzyć.
     Nie chcę być demagogiem, ani poręczycielem jakiegokolwiek kościoła. Natomiast uważam, że wszystkie święte księgi są przepełnione prawdziwą i świętą mądrością. I w każdej z nich można znaleźć teksty o tym, jak ważna jest wiara. Czytając różne książki, podążając za filozofami i myślicielami zaczęłam to dostrzegać. Wszędzie, bez względu na wyznawana religię czy światopogląd podkreśla się jak ważna jest wiara. Na całym świecie. Jeśli wyjąć to na chwilę z kontekstu religii zaczyna się dostrzegać pewną uniwersalną prawdę. Wiara jest podstawą wszystkiego. Czy to buddyzm czy  katolicyzm. Czy czytający książkę Sekret czy słuchając amerykańskich couchów. Przesłanie jest jedno. Uwierz.
     Dlaczego modlitwy są tak skuteczne? Dlaczego uzdrowienia mają miejsce? Dlaczego w kościele tak długo przebiega proces beatyfikacyjny? A hipnoza? Podczas której można człowiekowi wmówić wszystko? Absolutnie wszystko. Stanie się deską, czy zwierzęciem. Efekt placebo. Nawet jeśli podamy komuś sztuczny lek, albo po prostu witaminę C, jest on w stanie ozdrowieć…
Oto jak potężna jest wiara. Oto jak potężny jest nasz umysł…
Nie chodzi o wiarę w Boga. Chodzi o wiarę w ogóle.
Człowiek jest w stanie dokonać wszystkiego. Na przykład zbudować maszynę, która zabierze go w kosmos. Jednak najpierw ktoś jako pierwszy w to uwierzył. Słyszałam kiedyś też historię o tym, że sto lat temu ludzie uważali, że nie są już w stanie biegać szybciej. Lekarze i fachowcy stwierdzili, że ludzki organizm ma daną wytrzymałość i możliwości i, że już nie da się po prostu szybciej. Jednak w końcu znalazł się gość, który wierzył, że jest w stanie przebiec dany dystans poniżej minuty. I udało się. I ciągle się udaje. Mimo, że są ustalane rekordy, to ludzie właśnie wciąż i wciąż je pobijają. Czy to kiedyś się zatrzyma? Czy jest jakaś granica? Myślę, że jak długo ludzie będą wierzyli, że są w stanie osiągnąć więcej, tak długo właśnie będą ustalać nowy rekord.
      Przestań wątpić już dziś. Co masz do stracenia? Dlaczego ludzie tak bardzo odsuwają się od tych prostych rzeczy? Dlaczego wmawiają sobie, że na coś nie zasługują? Że nigdy im się nie uda? Że coś jest nie możliwie? Dlaczego sami sobie utrudniamy życie i odcinamy się od szczęścia na które zasługujemy?
      Przecież każdy z nas jest człowiekiem. Rodzimy się jako tabula rasa. Wiem, są pewne czynniki, sprawiające, że jedni mają lepiej, drudzy gorzej. Ale tak naprawdę jesteśmy tacy sami i dane nam są takie same szanse i okazję. To co zrobimy z naszym życiem, to tylko i wyłącznie nasza sprawa. Dlatego czas przestać utrudniać sobie życie. Być swoim wrogiem. Czas uwierzyć. Uwierzyć w siebie, w drugiego człowieka, w dobro. Jeśli w coś wierzysz, w końcu to przyciągniesz, a Twoje życie stanie się takie, jakiego pragniesz.
      Wczoraj przypomniało mi się czasy kiedy byłam mała. Wtedy dużą część mojego życia poświęcałam wyobrażeniom, że jestem w bajce. Byłam księżniczką, albo jakimś zwierzątkiem. I przypomniał mi się ten słodki smak życia wtedy. Chcę żeby moje życie było takie znowu. Chcę widzieć w nim rzeczy, których być może inni już nie widzą. Chcę wierzyć, że życie jest piękne i, że mogę wszystko.
Ty  też możesz. Jesteś cudowny/a i wyjątkowy/a jako człowiek. Nie muszę Cię znać, by to wiedzieć. Ja wierzę w Ciebie, wierzę, że jesteś w stanie osiągnąć swoje cele, spełnić swoje marzenia.
Możesz o wiele więcej.
Uwierz w to i Ty.



Wesołych świąt!
















niedziela, 22 marca 2015

O lęku

     Lęk to hologram.
Ostatnio znalazłam zdjęcie na którym widniał przystanek z plakatem głoszącym "Fear is a Hologram".
Jakie to prawdziwe.
     Na początku, słowem wstępu, chciałabym zaznaczyć, że należy odróżnić lęk od strachu. Strach występuje jako reakcja na konkretną sytuację, kiedy nasze ciało przygotowuje się do ucieczki w odpowiedzi na realne zagrożenie. Jest więc potrzeby, pożądany i często ratuje nam tyłek. Lęk natomiast jest to podobne uczucie z tą różnicą, że nie wywołane przez żadne realne zagrożenie, pojawiające się w naszych głowach bardziej jako przeczucie czegoś złego, co może nastąpić. Może, ale nie musi.
     Kiedy moje życie zaczęło się zmieniać, kiedy postanowiłam zacząć stosować techniki motywacyjne i wkroczyłam, że tak napisze, na ścieżkę samorozwoju, to po jakimś pół roku ostatecznie zrozumiałam, że jednym z moich największych problemów jest lęk. Że pod cienką warstwą tego wszystkiego, co mnie blokowało, dołowało, smuciło, czy zatrzymywało przed nowymi działaniami, kryło się, nie co innego jak właśnie lęk. Bałam się o wszystko. Samotnych powrotów późno w nocy, nowych początków, bałam się o moich bliskich, o to, co sobie ludzie pomyślą. O to, co powiedzą. Czasami totalnie dawałam się temu ponieść i zdarzało mi się płakać, bo nie wiedziałam jak pokierować moim życiem, kim być, bo bałam się, że zmarnuję życie. Bałam się, że zostanę sama, bałam się, że nie podołam. Że będzie bolało. Itd. Itp. 
Jednak w końcu spojrzałam strachowi w jego wielkie oczy. I wiecie co? Okazało się, że nie ma czego się bać. I kiedy raz przekroczyłam tę granicę, staram się już nie wracać. Nawet jeśli czasem się zapomnę, staram się szybko wziąć się garść i przypomnieć sobie o kilku ważnych faktach.
Po pierwsze jeśli przyjrzymy się, czym faktycznie jest lęk… Jest to tylko zjawisko zachodzące w naszym umyśle. Reakcja chemiczna, która wytwarza się w naszym organizmie w odpowiedzi na pewne nasze wyobrażenia sytuacji lub planowanie przyszłości. Po prostu proces i odczucia. Nic prawdziwego. Tam też możemy szybko położyć temu kres.
Po drugie w sytuacji faktycznego zagrożenia, kiedy musimy stawić czoła trudnej sytuacji boimy się tylko przez chwilę. W pierwszej reakcji. Potem nasze ciało zaczyna działać, często na zasadzie odruchu. Nie mamy wtedy czasu na siedzenie i biadolenie, co my też, biedni poczniemy. Nie ma miejsca na lęk. Wręcz przeciwnie, do naszej krwi dostaje się potężna dawka kortyzolu i adrenaliny, które sprawiają, że działamy bez namysłu, zazwyczaj ze 100% skutecznością. Człowiek postawiony w obliczu sytuacji krytycznej jest zdolny do przekraczania swoich własnych granic, potrafiąc podnieść, np. samochód. Wyostrza się refleks i nasze zmysły. Na pewno wiecie o czym mówię. Na pewno uniknęliście kiedyś bolesnej kontuzji, upadku czy wypadku samochodowego, sami do końca nie wiedząc jak. Musimy więc zaufać sobie i naturze.
Po trzecie, jeśli popatrzycie na swoją przeszłość zobaczycie, że już niejednokrotnie musieliście stawić czoła jakiejś trudnej sytuacji. Czy to kłopoty w szkole/pracy, czy zawód miłosny i złamane serce, czy brak pieniędzy. Jednak dzisiaj macie to za sobą, co oznacza, że poradziliście sobie!  Przeżyliście upadki, zdrady, bezsenne noce, przepłakane godziny. Choroby i czyjeś odejście. Przeżyliście, co sprawiło, że dziś jesteście mądrzejsi i twardsi. I co oznacza, że dacie sobie rady w jakiejś innej sytuacji.
Po czwarte. Mówi się, że ludzie zamartwiają się o tysiące rzeczy, z których i tak nawet połowa się nie wydarzyła. Po co robić to na zapas?
Sprawa ostatnia. Polecę trochę w banał, ale takie jest nasze życie. Raz jest dobrze, a potem jest źle. A potem znowu dobrze. Czemu tak jest, to rozkmina na jakieś dłuższe, filozoficzne popołudnie, która i tak zostanie bez odpowiedzi. Fakt jest jednak taki, że te trudne chwile są nieodłączną częścią naszego żywota. Po co więc zadręczać się już dziś w chwilach dobrych, tym, co może pójść nie tak? Zaakceptujmy życie w pełni takie, jakim jest. Skupmy się na tym, co dzieje się teraz i przestańmy roztrząsać i zastanawiać się, co może pójść źle. Przestańmy przygotowywać się na złe chwilę! Wierzę w to, że nasze myśli wysyłają w pewien sposób energię do świata, i że dostajemy tą samą energię z powrotem. Jeśli więc w kółko dręczymy się złymi przeczuciami i zmartwieniami prawdopodobnie w końcu to właśnie dostaniemy. Dlatego tak ważne jest, by karmić się pozytywnymi, radosnymi obrazami.
     Na pewno warto spróbować! Poczuj tę wolność! Odetnij się od tego wyimaginowanego strachu, który tylko hamuje Ciebie i Twój rozwój! Daj ponieść się chwili, swoim pragnieniom, swojej wyobraźni. Tak naprawdę nie masz nic do stracenia. Mamy jedno życie i trzeba korzystać z niego ile wlezie, podejmując jak najwięcej prób! Nawet jeśli raz się pomylisz, raz coś się nie uda… Jutro jest nowy dzień. I będziesz mądrzejszy o tę jedną lekcję. I będziesz mógł znowu spróbować.
     Lek to hologram. Nie istnieje. W momencie kiedy przekroczysz jego granicę, zobaczysz że lęku tam już nie ma.


































czwartek, 8 stycznia 2015

2014/2015

Witajcie W Nowym Roku!!!

     Tyle się ostatnio dzieje, że nie miałam czasu usiąść przy laptopie i po prostu napisać. Pokrótce opiszę dwie przygody, trochę się tłumacząc, a trochę dlatego, że chcę szepnąć Wam do ucha, o tym, że w życiu przychodzą do nas rzeczy, których pragniemy, trzeba być tylko cierpliwym, dobrze o nich myśleć i zacząć działać.
     Otóż pierwszą historię zaczynam w momencie, kiedy dostaliśmy wypowiedzenie mieszkania od naszej Landlorki (właścicielki domu). Do końca roku dostaliśmy czas na spakowanie się i wyprowadzkę. Informacja ta specjalnie mnie nie zmartwiła, ponieważ od dawna złorzeczyłam pokojowi, który wynajmowaliśmy. Był ciemny, ciasny i wilgotny. W dodatku dom dzieliliśmy z kilkoma innymi osobami i jak to w takich sytuacjach bywa, konfliktów było bez liku. Po półtora roku mieszkania tyle się tego nazbierało, że informację o przymusie opuszczenia domu powitałam z wielkim uśmiechem na twarzy i ekscytacją. Postanowiliśmy rozejrzeć się za własnym, małym, pierwszym mieszkaniem. Pisząc mieszkanie musicie wiedzieć, że na londyńskie warunki tłumaczy się to jako "pokoik z aneksem kuchennym i łazienką", czyli studioflat. W przeliczniku na polskie pieniądze miesięczna opłata za taki pokój równa jest czynszowi za 2-pokojowy apartament z balkonem w centrum miasta Kraków. Mniej więcej. Koszty wynajmu to jeden z największych minusów mieszkania w Londynie. Zanim jeszcze rozpoczęliśmy poszukiwania okazało się, że moja znajoma ma do polecenia takie właśnie studio. Poszliśmy, oglądnęliśmy. Druga strefa, cena super, ciasne, ale własne. Niestety na drugi dzień okazało się, że właściciel super cenę podnosi o 100 funtów. A, że pokój nie posiadał mebli i musielibyśmy w nie inwestować sami, ze smutkiem podziękowaliśmy. Zaczęliśmy więc poszukiwania. Wertując ogłoszenia na różnych stronach trafialiśmy na coraz to lepsze oferty. A to mieszkanie z grzybem na ścianie, to w podejrzanym sąsiedztwie, to znowu agencja pośrednicząca, której siedziba jest nie oznaczona żadnymi znakami lub pośredniczka, która za pomoc żąda 500 funtów (nie wiedząc czy opłaty za gaz są w cenie i nie umiejąc nam odpowiedzieć na pytanie jak można podłączyć Internet w mieszkaniu…). Termin eksmisji zbliżał się coraz bardziej, więc dwoiliśmy się, żeby jak najwięcej miejsc zobaczyć. W końcu po długich poszukiwaniach znaleźliśmy całkiem przyjemne studyjko w granicach naszego budżetu, do tego właścicielka była polecona, wiec wszystko było tip-top. Łukasz pojechał podpisać umowę sam, ponieważ ja w tym czasie pracowałam. Będąc na przerwie zadzwoniłam, by zapytać o szczegóły. Mój chłopak niestety mieszkania nie wynajął. Okazało się, że w piwnicy mamy dodatkowych szczurzych sąsiadów. Stanęły mi łzy w oczach, ale potem pomyślałam, że przecież dobrze się stało, że nie wzięliśmy tego mieszkania. Gdybym tak znienacka zobaczyła szczura we własnym pokoju czy łazience, to mogłoby się to nawet, mimo mojego młodego wieku, skończyć zawałem. Szukaliśmy więc dalej. Po kolejnych kilku nie wiążących oglądaniach poddaliśmy się. Stwierdziliśmy, że jednak tylko pokój, być może z własną łazienką, jest w naszym zasięgu, obniżyliśmy więc poprzeczkę i w pewną niedzielę udaliśmy się oglądać właśnie takie lokum. Ku naszemu ogromnemu zdziwieniu pokój okazał się mieć nie tylko łazienkę, ale i mini aneks kuchenny. I mimo, że było wciąż w remoncie, wyglądało jak schowek na narzędzia i farby, właściciel obiecał nam, że skończy go w ciągu tygodnia. Kiedy pierwsze zaskoczenie minęło, zaczęło do nas dochodzić, że oto Bóg chce chyba nam wynagrodzić te wszystkie porażki, albo los po raz kolejny chciał nam udowodnić, że jeśli jest się cierpliwym on ma zawsze coś w zanadrzu. Oto wynajęliśmy własne studio, z własnym wejściem, zaraz po remoncie, z nowo zakupionymi meblami, z czynszem, który ma wszystkie opłaty wliczone!!! Do tego w łazience mamy olbrzymi prysznic z gorącą wodą, pokój jest ciągle ciepły, a nasi znajomi mogą nas odwiedzać non stop! I tak oto mamy swoją własną Casę! Pierwsze gniazdko! Niebo! Marzenie spełnione! Yay!
      Czas zatem na drugą historię. Otóż mam przyjaciółeczkę z która regularnie koresponduję. Któregoś wieczoru akurat rozmawiając przez fejsbuka poskarżyła mi się, że ma kiepski humor. Posypały się jej plany na sylwestra, nie wie teraz, bo już późno, co robić, perspektyw i  pomysłów brak. Życie było kiepskie. Chciałam ją jakoś pocieszyć. Zaczęłam więc myśleć i kombinować. I udało się! Znaleźliśmy super bilety i Bella przyleciała do Londynu, gdzie spędziliśmy cudowne kilka dni, bawiąc się, świętując, zwiedzając. Więc czemuż się martwiło dziewczę? Jak widać rozwiązania zawsze się znajdą, nie warto się przejmować, bo nigdy nie wiadomo, co wydarzy się już za chwilę. A życie ma zawsze coś w zanadrzu. Wychodzi też na to, że tuż przed poddaniem się nasz los się odwraca! Dodatkowo, właśnie się dowiedziałam, że wyjazd był na tyle udany, że Bella zaczyna intensywną naukę angielskiego:) I kto wie, na jak długo przyjedzie kolejnym razem:)

Takie oto noworoczne historyje o nadziei i cierpliwości pragnę z Wami dzielić. 

     Ale czymże byłby Nowy Rok bez noworocznych postanowień? Macie już swoje? 
Ja dziś w końcu zapisałam je w pamiętniku, zaraz przepisuję na pierwszą kartkę kalendarza i, aby nie rzucać słów na wiatr podzielę się i z Wami. Ponieważ 2014 był najważniejszym rokiem mojego życia, wydaje mi się, że zrobiłam solidny grunt pod tegoroczne plany. Przede wszystkim wkroczyłam na ścieżkę samorozwoju, zaczęłam medytować, obserwować i poznawać siebie. Zaczęłam zmiany w moim wnętrzu oraz w działaniach. Pozbyłam się toksycznych ludzi z mojego otoczenia, nauczyłam się kochać i przyjmować miłość. Myślę, że poznałam jej faktyczne znaczenie. Dodatkowo odzyskałam wiarę i nadzieję. Zrozumiałam i nauczyłam się bardzo wielu rzeczy, o sobie, o życiu, o ludziach. Znalazłam odpowiedzi na pytania, które od zawsze mnie nurtowały. Kim jestem i kim będę, jaki mam wybrać zawód, jak być szczęśliwą. Znalazłam spokój. Przestałam walczyć i tracić energię na nie potrzebne myśli czy działania, zmartwienia i obawy. No dobra, tego ostatniego wciąż się uczę. Dorosłam i… stałam się kobietą. Ustanowiłam cele, które osiągnęłam. Awansowałam w pracy, zaczęłam więcej działać z modą, miałam fantastyczne wakacje i mam cudownych ludzi u swojego boku. Schudłam, zmieniłam sposób odżywiania się. Wyrzeźbiłam brzuch. A na koniec znaleźliśmy mieszkanie. I mimo braku planów spędziliśmy super noc sylwestrową.
     W tym roku postanawiam rozwijać 2 główne obszary mojego życia, ale cele są trzy:
  1. Uczyć się, szkolić oraz czytać na temat Visual Merchandisingu (tak nazywa sie moje stanowisko). Oglądać i czytać jak najwięcej rzeczy związanych z modą. Tak bym za rok, pracowała w jednym z najlepszych londyńskich sklepów. Tak, bym w swojej dziedzinie stała się ekspertem.
  2. Razem z moją przyjaciółką Bumi zaczynamy prowadzić bloga z inspiracjami modowymi. Narazie poczyniłyśmy przygotowania, za niedługo ruszamy pełna parą, o czym więcej informacji, wkrótce.
  3. Największe wyzwanie. Pierwszy raz dzielę się moim skrytym marzeniem z kimś innym, poza gronem moich przyjaciół. Otóż wymyśliłam sobie, że nauczę się miksowania muzyki. Z tym też wiążę się ciekawa historia, ale to w jakiejś kolejnej notatce. W tym roku chciałabym się na serio za to zabrać. Wybrać konkretny czas i miejsce, kiedy skupię się na grzebaniu w muzyce i zabawie z nią. Być może pójdę na jakiś kurs lub warsztaty, być może kupię jakiś sprzęt dla początkujących. Muzyka to moja wielka miłość i w końcu nadszedł czas, by miłość tę skonsumować.

Oprócz powyższych, obiecałam sobie także kilka mniejszych rzeczy, które mam zamiar ukończyć w różnym czasie do końca roku.
Przede wszystkim pragnę przygotować się do ślubu i wielkiego, polskiego wesela. Jak to zrobić, by nie zwariować? Zobaczymy.
Myślę, o tym, by częściej gotować, mniej kupować gotowych posiłków, zabierać jedzenie ze sobą do pracy. W miarę rozwijania tej sztuki przejść na wegetarianizm. Z kwestii kulinarnych jeszcze, obiecałam sobie, że  w tym roku w końcu przestanę całkowicie słodzić napoje.
Już wkrótce wracam do ćwiczeń abs.
Pragnę nadal regularnie medytować.
Postanowiłam również kupować mniej ciuchów, a inwestować w ich lepszą jakość.
Obiecałam sobie, że będę więcej czytać w języku angielskim.
Kolejne cudowne wakacje nad Balatonem.
Wrócić jak tylko będzie możliwe do jazdy na rowerze oraz longboardzie.
No i na końcu – nie dąć się prokrastynacji i codziennie robić, którąś z powyższych rzeczy.

Wydaje się, że to dużo, ale w tym roku chciałabym zostawić lenistwo za sobą, porzucić uporczywe myśli i jedyne z kim chcę rywalizować to tylko z moją własną słabością.


Pozytywnego wkroczenia w Nowy Rok, samych sukcesów, wiary w siebie i uśmiechów na twarzach życzę wszystkim! Dużo miłości. <3






poniedziałek, 8 grudnia 2014

Tylko pokochaj siebie!

     Witam wszystkich. Ostatnio moje życie przyspieszyło do prędkości prawie światła. Mam strasznie dużo rzeczy na głowie związanych z awansem, przygotowaniami do ślubu oraz poszukiwaniem mieszkania. Pojawiło się tez kilka problemów, ale jest już dobrze. Mam wrażenie, że znowu jestem posiadaczką mojego życia, znowu dzierżę ster i krzyczę: Ahoj! Mam troszkę planów na przyszłość i mimo wielu zmian, które nadchodzą, uśmiecham się coraz szerzej. W końcu się nie boję i wiem, że przede mną dobre czasy wypełnione pracą, ale taką jaką sama sobie narzucę, zabawą i znowu pracą. Kłopoty są już za mną, a nawet jeśli znowu nadejdą, nie martwię się, bo wiem, że sobie poradzę. Skąd ta pewność, zapytacie?
     Otóż w ciągu ostatniego roku zrozumiałam jedną niezwykłą prawdę. Im lepiej czuję się sama ze sobą, tym lepiej wiedzie mi się w życiu. Jest to dla mnie niesamowite, ale jeśli jestem pogodzona sama ze sobą, to po prostu to widać, a moje życie jest lepsze i przyjemniejsze. Ponieważ mam porównanie naprawdę dwóch skrajnych biegunów, mogę Wam z ręką na sercu napisać, że jeśli siebie kochasz i akceptujesz, wysyłasz pewien wyjątkowy rodzaj energii, który ludzie i prawdopodobnie reszta świata, po prostu czują. Ze swojej strony mogę podać przykład trywialny - wygląd. Nie wiem, czy to moje oczy, czy wyprostowana bardziej sylwetka, czy uśmiech w kącikach ust, czy może po prostu sposób w jaki chodzę, ale co bym nie miała na sobie, ludzie prawią mi wtedy komplementy. Nie żebym tego oczekiwała, wprost przeciwnie na początku byłam tym bardzo zaskoczona. Również nie zaczęłam bardziej o siebie dbać, może trochę więcej ćwiczyłam. Jednak jestem pewna, że to fakt, iż sama ze sobą czułam się dobrze, tak pozytywnie wpłynął na mój wygląd. Kiedy jestem sama dla siebie kumpelą, wszystko jest łatwiejsze. Jestem uśmiechnięta, lepiej rozmawia mi się z ludźmi, mam ochotę na nowe wyzwania, łatwiej przyjmuję porażki czy znoszę problemy. Analizując to, co przeczytałam i przeżyłam w ciągu ostatniego roku jestem gotowa wysnuć wniosek, że właściwie samoakceptacja i pokochanie siebie to podstawa, aby dobrze funkcjonować wśród ludzi, stworzyć związek pełen miłości, ale przede wszystkim, aby żyć swoim wymarzonym życiem, walczyć o swoje marzenia i po prostu czuć się szczęśliwym. Mam wrażenie, że bardzo wiele naszych problemów i cierpień związanych jest właśnie z tym, że gdzieś wewnątrz nie jesteśmy sami ze sobą pogodzeni i nie umiemy siebie pokochać. Szukamy wtedy szczęścia na zewnątrz, w przyjemnościach czy u innych ludzi. Jest to jednak zły kierunek, bo prawdziwą miłość, tę która najbardziej potrzebujemy tylko my sami możemy sobie dać. Tak samo jest ze szczęściem. Choćbyśmy mieli to, o czym śpiewa Masłowska, czyli bułki z hajsem, oraz setki ludzi dookoła, jeśli sami siebie nie umiemy pokochać, wciąż będziemy czuli niedosyt oraz potrzebę akceptacji ze strony innych, wciąż będzie nam czegoś brakowało. Czas więc zrobić pierwszy krok w kierunku spełnienia i zawrzeć pokój ze sobą. Jest tylko jeden warunek. Chodzi o miłość, a nie przerost ego. Chodzi o miłość zdrową, kiedy kochasz i szanujesz samego siebie, kiedy dbasz o swoje ciało i umysł, kiedy dajesz sobie i innym ludziom takie samo prawo do szczęścia i miłości. Chodzi o taką miłość jakbyś sam dla siebie był dzieckiem. Wydaję mi się również, że tak naprawdę nie ma innej drogi do szczęścia czy spełnienia, jak poznać siebie, zaakceptować i podążać tylko za głosem swojego serca, tak by Twoja osobowość mogła się w pełni przejawić. Chodzi mi o to, że wiele ludzi ma co do naszej osoby wiele oczekiwań. Przez całe nasze życie. Ja na przykład często spotykałam się z krytyką, ponieważ lubię ubierać się na czarno i lubię tatuaże, lubię postawić na swoim i mam parę swoich małych dziwactw, jak np. ogromna wrażliwość (czasami nawet reklamy doprowadzają mnie do łez). Jednak będąc tutaj w Londynie, pojęłam, że tylko będąc sobą, robiąc jeszcze więcej tatuaży i podążając za moim wewnętrznym głosem będę szczęśliwa i będę miała możliwość cokolwiek osiągnąć. Nie ma sensu udawać przed ludźmi, a już na pewno przed samym sobą. To tak jakby taki coming out, tylko nas samych, dla naszych prawdziwych JA. Wewnątrz nas jest piękno i prawo do szczęścia, musimy się więc ze sobą pogodzić i pozwolić sobie na podążanie za tym wewnętrznym głosem i na pełne przejawienie się naszej osoby. W ten sposób osiągniemy szczęście. W końcu to ze sobą spędzimy całe życie, czas więc zostać swoim przyjacielem, zamiast wrogiem. 
      Piszę te słowa, ponieważ mam wrażenie, że żyjemy w bardzo chaotycznym świecie, który skutecznie zagłusza nasze pragnienia i uczy nas mysleć jednakowo, według banalnego szablonu. Pobłaża egocentrycznym i łatwym zachowaniom, wpaja ideał wyglądu, który tak naprawde nie jest realny, w zamian oferując pustą i tanią rozrywkę. A ja tak bardzo kocham ludzi, którzy sa dziwni, inni, oryginalni, którzy mają odwagę głośno mówić światu: Wiem kim jestem i nie boję się tego! Którzy dobrze czuja się ze sobą, przez co i inni dobrze czują się wśród nich. Kocham ludzi, którzy kochają siebie!
     Znalezienie akceptacji i miłości do siebie czasami wiąże się z procesem i przemianą. Z porzuceniem starych schematów i nawyków. Zdarza się, że jest to bardzo trudne. Ponieważ sama bardzo długo walczyłam ze sobą, próba samoakceptacji to temat bardzo bliski mojemu sercu. Wiem, że nie ma gotowego przepisu, często dochodzi się do tego metodą prób i błędów, będąc ze sobą po prostu szczerym i poszukając. Jedno wiem na pewno, warto. Przechodząc przez ten proces, czytając różne ksiązki i artykuły na ten temat wyszczególniłam sobie kilka punktów, które miały mi pomóc w pokochaniu siebie. Poniżej możecie je znaleźć, a w najbliższym czasie kilku z nich poświęcę trochę więcej miejsca na blogu. Tymczasem zostawiam Was dzisiaj z tym, czego się nauczyłam.

Jak pokochać siebie?

  1. Wybacz. Rodzicom. Rodzeństwu. Bliskim, którzy zawiedli. Przyjaciołom, którzy odeszli. Ludziom, którzy Cię zranili. Sobie samemu. Tym samym zostaw przeszłość za sobą.

  1. Daj sobie prawo do błędu, pomyłki czy porażki. Ale nie poddawaj się. W ten sposób się uczysz.

  1. Jedyną chwilą kiedy możesz być szczęśliwy to tu i teraz. Zacznij być świadomy teraźniejszości, jak najczęściej.

  1. Weź odpowiedzialność za swoje własne życie.

  1. Zdaj sobie sprawę ze swoich zalet.

  1.  Zdaj sobie sprawę ze swojej oryginalności.

  1. Stań twarzą w twarz ze swoimi wadami. Jeśli jest coś, co faktycznie cię denerwuje, zmień to. Wybierz jedną rzecz. Pracuj nad sobą.

  1. Zmień stare nawyki myślowe, zacznij kontrolować to, co myślisz i mówisz na własny temat. Zamiast słów: „powinnam”, „muszę” powiedz: „mogę”, „chcę”, „postanawiam”.

  1. Wyłącz głos wewnętrznego krytyka.

  2. Nie zadręczaj się strasznymi scenariuszami, nie oczekuj najgorszego. Jeżeli zaczną cię nawiedzać złe przeczucia,skieruj myśl na coś miłego.

  3. Tylko Ty możesz pokochać siebie. Nie oczekuj tego od innych.

  1. Bądź sobą, nie patrz na innych. Nie porównuj się do nikogo, ani do lepszych, ani do gorszych.

  1. Rób, co umiesz najlepiej na miarę swoich możliwości.

  1.  Pozwól sobie na trochę ekscentryczności.

  1. Naucz się radzić sobie z krytyką i odrzuceniem.

  1. Zacznij każdy dzień od spojrzenia w lustro, uśmiechu i kilku dobrych słów do siebie.

  1. Doceniaj ludzi, którzy są dla Ciebie dobrzy, mów przyjaciołom, że są dla Ciebie ważni. Pomagaj tym, którzy są od Ciebie słabsi.