Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gadanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gadanie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 22 marca 2015

O lęku

     Lęk to hologram.
Ostatnio znalazłam zdjęcie na którym widniał przystanek z plakatem głoszącym "Fear is a Hologram".
Jakie to prawdziwe.
     Na początku, słowem wstępu, chciałabym zaznaczyć, że należy odróżnić lęk od strachu. Strach występuje jako reakcja na konkretną sytuację, kiedy nasze ciało przygotowuje się do ucieczki w odpowiedzi na realne zagrożenie. Jest więc potrzeby, pożądany i często ratuje nam tyłek. Lęk natomiast jest to podobne uczucie z tą różnicą, że nie wywołane przez żadne realne zagrożenie, pojawiające się w naszych głowach bardziej jako przeczucie czegoś złego, co może nastąpić. Może, ale nie musi.
     Kiedy moje życie zaczęło się zmieniać, kiedy postanowiłam zacząć stosować techniki motywacyjne i wkroczyłam, że tak napisze, na ścieżkę samorozwoju, to po jakimś pół roku ostatecznie zrozumiałam, że jednym z moich największych problemów jest lęk. Że pod cienką warstwą tego wszystkiego, co mnie blokowało, dołowało, smuciło, czy zatrzymywało przed nowymi działaniami, kryło się, nie co innego jak właśnie lęk. Bałam się o wszystko. Samotnych powrotów późno w nocy, nowych początków, bałam się o moich bliskich, o to, co sobie ludzie pomyślą. O to, co powiedzą. Czasami totalnie dawałam się temu ponieść i zdarzało mi się płakać, bo nie wiedziałam jak pokierować moim życiem, kim być, bo bałam się, że zmarnuję życie. Bałam się, że zostanę sama, bałam się, że nie podołam. Że będzie bolało. Itd. Itp. 
Jednak w końcu spojrzałam strachowi w jego wielkie oczy. I wiecie co? Okazało się, że nie ma czego się bać. I kiedy raz przekroczyłam tę granicę, staram się już nie wracać. Nawet jeśli czasem się zapomnę, staram się szybko wziąć się garść i przypomnieć sobie o kilku ważnych faktach.
Po pierwsze jeśli przyjrzymy się, czym faktycznie jest lęk… Jest to tylko zjawisko zachodzące w naszym umyśle. Reakcja chemiczna, która wytwarza się w naszym organizmie w odpowiedzi na pewne nasze wyobrażenia sytuacji lub planowanie przyszłości. Po prostu proces i odczucia. Nic prawdziwego. Tam też możemy szybko położyć temu kres.
Po drugie w sytuacji faktycznego zagrożenia, kiedy musimy stawić czoła trudnej sytuacji boimy się tylko przez chwilę. W pierwszej reakcji. Potem nasze ciało zaczyna działać, często na zasadzie odruchu. Nie mamy wtedy czasu na siedzenie i biadolenie, co my też, biedni poczniemy. Nie ma miejsca na lęk. Wręcz przeciwnie, do naszej krwi dostaje się potężna dawka kortyzolu i adrenaliny, które sprawiają, że działamy bez namysłu, zazwyczaj ze 100% skutecznością. Człowiek postawiony w obliczu sytuacji krytycznej jest zdolny do przekraczania swoich własnych granic, potrafiąc podnieść, np. samochód. Wyostrza się refleks i nasze zmysły. Na pewno wiecie o czym mówię. Na pewno uniknęliście kiedyś bolesnej kontuzji, upadku czy wypadku samochodowego, sami do końca nie wiedząc jak. Musimy więc zaufać sobie i naturze.
Po trzecie, jeśli popatrzycie na swoją przeszłość zobaczycie, że już niejednokrotnie musieliście stawić czoła jakiejś trudnej sytuacji. Czy to kłopoty w szkole/pracy, czy zawód miłosny i złamane serce, czy brak pieniędzy. Jednak dzisiaj macie to za sobą, co oznacza, że poradziliście sobie!  Przeżyliście upadki, zdrady, bezsenne noce, przepłakane godziny. Choroby i czyjeś odejście. Przeżyliście, co sprawiło, że dziś jesteście mądrzejsi i twardsi. I co oznacza, że dacie sobie rady w jakiejś innej sytuacji.
Po czwarte. Mówi się, że ludzie zamartwiają się o tysiące rzeczy, z których i tak nawet połowa się nie wydarzyła. Po co robić to na zapas?
Sprawa ostatnia. Polecę trochę w banał, ale takie jest nasze życie. Raz jest dobrze, a potem jest źle. A potem znowu dobrze. Czemu tak jest, to rozkmina na jakieś dłuższe, filozoficzne popołudnie, która i tak zostanie bez odpowiedzi. Fakt jest jednak taki, że te trudne chwile są nieodłączną częścią naszego żywota. Po co więc zadręczać się już dziś w chwilach dobrych, tym, co może pójść nie tak? Zaakceptujmy życie w pełni takie, jakim jest. Skupmy się na tym, co dzieje się teraz i przestańmy roztrząsać i zastanawiać się, co może pójść źle. Przestańmy przygotowywać się na złe chwilę! Wierzę w to, że nasze myśli wysyłają w pewien sposób energię do świata, i że dostajemy tą samą energię z powrotem. Jeśli więc w kółko dręczymy się złymi przeczuciami i zmartwieniami prawdopodobnie w końcu to właśnie dostaniemy. Dlatego tak ważne jest, by karmić się pozytywnymi, radosnymi obrazami.
     Na pewno warto spróbować! Poczuj tę wolność! Odetnij się od tego wyimaginowanego strachu, który tylko hamuje Ciebie i Twój rozwój! Daj ponieść się chwili, swoim pragnieniom, swojej wyobraźni. Tak naprawdę nie masz nic do stracenia. Mamy jedno życie i trzeba korzystać z niego ile wlezie, podejmując jak najwięcej prób! Nawet jeśli raz się pomylisz, raz coś się nie uda… Jutro jest nowy dzień. I będziesz mądrzejszy o tę jedną lekcję. I będziesz mógł znowu spróbować.
     Lek to hologram. Nie istnieje. W momencie kiedy przekroczysz jego granicę, zobaczysz że lęku tam już nie ma.


































sobota, 14 marca 2015

Sobotni poranek

1.Kiedy nie dostajesz tego, co chcesz, dostajesz coś lepszego - doświadczenie.
2. Wszystko się zmienia, kiedy Ty się zmieniasz.
3. Nieważne jak na Ciebie mówią. Ważne, kiedy odpowiadasz.
4. Sam decydujesz, ile jesteś wart.
5. Na błędy też jest miejsce.
6. Najczęściej jedyną osobą, jaka stoi Ci na drodze, jesteś Ty sam.
7. To, co wygląda na koniec, może być nowym początkiem.
8. Zamiast próbować być najlepszy na świecie, bądź najlepszy dla świata.
9. Jeśli możesz komuś pomóc, zrób to. Jeśli możesz kogoś zranić, powstrzymaj się.
10. To, ze ktoś podąża inną ścieżką niż Ty, nie znaczy jeszcze, że się zgubił!
11. Żeby dowiedzieć się, kim jesteś, pożegnaj się z tym, kim NIE jesteś.
12.Nawet kiedy czujesz się niewidzialny, ktoś widzi Twoją pracę.
13. Bądź czyimś bohaterem.
14. Pozwólmy łagodności opanować świat.
15. Bóg kończy to, co zaczniemy.

Znalezione na Soup.io


niedziela, 8 marca 2015

Dzień Kobiet

     Kiedy byłam dużo młodsza żałowałam, że jestem dziewczyną. Uważałam, że faceci maja po prostu lepiej i łatwiej. Mają wszystko i nie muszą się niczego bać. Nie muszą spełniać niczyich oczekiwań, zachowywać się, ładnie wyglądać. Mogą przeklinać, wracać późno do domu, nie muszą się nikomu tłumaczyć. I na pewno nie mają tej nieznośnej ciężkości bytu, huśtawki emocjonalnej oraz nadwrażliwości. Nie mówiąc o prostocie stosunków męsko-męskich. Nie wspominając o prostocie stosunków damsko-męskich (dobra, trochę uproszczam, ale chyba wszyscy zgodzimy, się, że faceci mają łatwiej!).
      Jednak lata mijają. A wraz z nimi przychodzi świadomość i zrozumienie. Coraz bardziej lubiłam bycie dziewczyną. Coraz bardziej pojmowałam, że wszystkie negatywy kobiecości, mają też jasną stronę. Nadwrażliwość niesie zrozumienie, możliwość zachwytu książką czy filmem, a co za tym idzie, nadaje pewnej głębi życiu. Kultura i granice wyznaczają bezpieczną przystań, eliminując już na początku ludzi, którzy mogliby mnie skrzywdzić, bądź są po prostu nie z mojej bajki. Inne kobiety… Jeśli trafisz na odpowiednią, która Cię rozumie, to masz w niej siostrę, przyjaciółkę i kochankę zarazem. Nie ma nic piękniejszego niż kobieca kumpela, podobna Ci dusza, która wysłucha, przytaknie, a potem jeszcze zabierze Cię na wino. Jeśli nie trafiasz na swoją, też można to ustabilizować, nie musimy się przecież wszyscy lubić, ale nie znaczy to też natychmiastowej nienawiści.
     Po przyjeździe do Londynu, kiedy zaczęłam zmieniać moje życie, postanowiłam, że wreszcie porzucę, to, co mnie obciążało i wiązało, lub obezwładniało. Postanowiłam stać się sobą. I to najlepsza moją wersją. Postanowiłam ubierać się jak chce, pozwolić sobie na myślenie moje własne i na moje zdanie. Postanowiłam mieć wokół siebie prawdziwych przyjaciół, kilku sprawdzonych ludzi przy których mogę być sobą. Postanowiłam wytatuować każda możliwą część ciała, postanowiłam nosić dużo biżu. Postanowiłam zacząć tworzyć, zacząć marzyć i ścigać się sama ze sobą. I w miarę, kiedy zaczął się mój rozwój, przyszła jeszcze jedna rzecz. Jedna refleksja. Nie tyle, że stałam się sobą. Ale w którymś momencie stałam się kobietą. W pełni tego słowa znaczeniu. Przeżyłam w swoim życiu wzloty i upadki, dramaty i radości. Podjęłam świadome decyzję i poniosłam ich konsekwencję. Dorosłam. I pogodziłam się ze sobą, pokochałam siebie. I przez to wszystko stałam się kobietą. Pojęłam też, co to oznacza. Nie umiem dokładnie tego wyjaśnić, bo bardziej to czuję. To ten lekki uśmiech. Delikatny krok i wysoko uniesiona głowa. Pewność siebie, ale bez nachalności. Naturalność. Ciepło. Dawanie z siebie i siebie. Ale też pewien dystans, czasami milczenie. Zrozumienie, ale wstrzymanie się od reakcji. Jednym słowem pojęłam, co kryje się za uśmiechem Mona Lisy. Właśnie kobiecość. I pełna jej moc.
     Tak więc stałam się kobietą, taką jak każda inna, a zarazem jedyną w swoim rodzaju. Jestem delikatna, ale stąpam twardo po ziemi. Mam w sobie moc. Mam w sobie miłość. Jestem wrażliwa, mam swoiste poczucie humoru. Kocham książki. Uwielbiam porządek. Kocham patrzyć na zwierzęta, na naturę z bliska. Uwielbiam zapach kawy i rozgrzanego chodnika po deszczu. Kocham muzykę i kocham zapomnieć się w tańcu. Dałabym się zabić za moich ludzi, jednak potrafiłabym też zabić w przypadku zdrady. Wszystko, co się dzieje wokół mnie, dzieje się także we mnie. Czasami nad sobą nie panuję, czasami płaczę oglądając reklamy lub wiadomości. Czasami kipi we mnie wzburzenie lub wylewa się smutek, a ja sama nie mogę zdecydować się na przyczynę. Jednak znam już siebie, prawie bardzo dobrze. Obserwuje siebie i moje ciało. Wiem, że złe rzeczy miną, że trzeba mieć nadzieję, że nie można sobie odpuszczać. Czasami wydaje mi się, że mam kilkaset osobowości. Jednak to wciąż po prostu ja. Wiem, że bycie sobą to najlepszy dar jaki można sobie dać. Wiem, że jeszcze ważniejszym darem jest miłość do samego siebie. I nie pisze tego, żeby pisać o sobie. Raczej chciałabym pokazać, że wszystkie jesteśmy do siebie trochę podobne. Więc, hej, jeśli dziś to czytasz kobietko i jesteś z jakiegoś powodu smutna, czy zmartwiona. Jeśli wątpisz w swoją przyszłość, czujesz, że nie jesteś wystarczająco dobra… Przestań. Uśmiechnij się do siebie, przytul swoje ciało i pomyśl ile już przeszłaś i ile osiągnęłaś. I ile jeszcze przed Tobą. Nie daj sobie wmówić, że musisz mieć idealne ciało i nienaganny charakter. Jedyne, co musisz to być sobą. W pełni kobietą, jaką jesteś. I tego Wam, drogie kobiety życzę w dniu dzisiejszym. Poniżej dla Was w tej tonacji utrzymany filmik! Trzymajcie się babeczki!

     


piątek, 16 stycznia 2015

:)

Od kilku dni w mojej głowie powstawała bardziej tematyczna notka, ale dziś jest bardzo ważny dla mnie dzień, chciałabym więc pozwolić sobie raz jeszcze na trochę prywaty.
Jak już kiedyś wspominałam, od jakiegoś czasu byłam na treningu i u progu awansu. Starałam się o pozycję Visual Merchandisera, który jest odpowiedzialny za wygląd sklepu oraz sposób prezentacji ubrań. Wbrew pozorom (większość osób myśli, że praca ta polega na składaniu ubrań i ubieraniu manekinów, włączając mnie, 6 miesięcy temu;) jest to dość trudne zajęcie. Poznanie wszystkich technik, nauka doboru odpowiednich ubrań, kolorów, sposobów prezentowania ich, praca z różnego rodzaju sprzętem, dźwiganie, malowanie, naprawianie. Dodatkowo jednym z moich obowiązków jest podnoszenie wyników sprzedaży, musiałam więc nauczyć się analizować zestawienia oraz zacząć myśleć, jak poprzez moja pracę je poprawiać. Do tego dochodzi planowanie, nauka zarządzania swoim czasem, trenowanie innych osób i bycie menadżerem dla kolegów. Trening mój więc trwał prawie pół roku. I oto dziś w końcu mogę nazwać siebie Visual Merchandiserem. Jestem z siebie totalnie dumna. Kiedy półtora roku temu zaczynałam pracę w sklepie nigdy nie pomyślałabym, że zechcę z nim związać moją przyszłość. Całkowicie przypadkiem odkryłam, że mam do tego smykałkę- układając różnego rodzaju biżuterię. Potem dowiedziałam się, że mam także oko i poczucie stylu. W końcu, po wielu latach poszukiwań i zamartwiania się, co to będzie z moim życiem, odkryłam, że chcę moją przyszłość związać z modą. Dodatkowo miałam to szczęście, że podczas treningu zetknęłam się z pracą stylistów i faktycznie z modą, nie tylko z tym, co dzieje sie w sklepie. Nie wiem dokładnie gdzie wyląduje za parę lat, ale wiem, ze jestem na właściwej drodze! W ciągu półtora roku udało mi się awansować! Jako trzeciej z mojego sklepu na stanowisko menadżerskie, jako pierwszej na stanowisko VM. Dziś kocham moją pracę, jest ona totalnie kreatywna, pozwala rozwijać się mojej wyobraźni, do tego pracuję wśród ubrań!:) Mam ambitne plany i wiem, że zaczyna się przede mną kolejny, ekscytujący etap. Były momenty kiedy było bardzo ciężko. Były łzy, stres i kilkakrotnie chęć zmiany pracy. Jednak, mimo, że było czasami tak trudno, nie żałuję. Czuję, że jestem innym człowiekiem. Pewną siebie i tego co robię, otwartą na nowe wyzwania i nowych ludzi kobietą. Piszę to wszystko żeby podzielić się z Wami radością i pozytywną energią. Bo oto stało się -awansowałam! Mieszkając niecałe dwa lata w Londynie, niepewenie mówiąc po angielsku. Będąc przerażoną i zamkniętą w sobie dziewczyną z Polski. Jeśli więc dziś zamartwiacie się, co będziecie robić w przyszłości. Jeśli wątpicie w siebie. Jeśli wydaje się wam, że wszystko jest bez sensu, że wasze życie jest puste. Jeśli przewijacie obrazki na Supie i identyfikujecie się z tymi, które mówią: „czuję jakby cały czas ktoś mnie sprawdzał ile jeszcze wytrzymam.” Lub : „-Mam wrażenie, że Ty tylko udajesz szczęśliwą, a wewnątrz jesteś bardzo smutna.”....

Przestańcie! Życie to walka, to wyzwanie! Czas pogodzić się z tym, że ma ono dwa oblicza. To pozytywne, kiedy jesteś na fali, wiatr dmie w Twoje żagle i nic nie jest w stanie Cię powstrzymać. Kiedy ludzie przybijają Ci piątki, gratulując Twojej zajebistości. Kiedy oddychasz pełną piersią i czujesz, że o to właśnie w życiu chodzi. I to drugie…. Kiedy klęczysz na kolanach, przełykając własne łzy i nawet nie wiesz do kogo zadzwonić szukając pocieszenia. Kiedy zastanawiasz się ile i jak długo jeszcze. Kiedy nagle znika wszelka nadzieja. Jednak te ciężkie czasy mijają. Zawsze. Choćby nie wiem co. I nastają te dobre. I wtedy widzisz jak wiele nauczyłeś się przechodząc przez ten ciemny okres. Dlatego nie wątp w siebie. Nigdy. Przenigdy. Choćby cały świat zwątpił, Ty nie możesz tego zrobić. Bo życie samo przyniesie odpowiedzi na Twoje pytania. Skup się na tym, co kochasz. Rób tego jak najwięcej, nawet jeśli inni pukają się w czoło. To, co odkryłam i na co widzę w życiu coraz więcej potwierdzeń to fakt, że musisz poddać się swojemu szaleństwu, temu, co siedzi głęboko w Tobie (oczywiście pomijając osoby, które chciałyby kogoś skrzywdzić…). Wszyscy wielcy ludzie, którzy do czegoś doszli byli kiedyś nazywani szaleńcami. Van Gogh, Einstein, Jobs, Tesla, Matka Teresa, Ghandi… Wszyscy byli freakami, którzy mieli odwagę iśc pod prąd. Nie wątp nigdy w siebie. Walcz o siebie i swoje wymarzone życie. Bless!

czwartek, 8 stycznia 2015

2014/2015

Witajcie W Nowym Roku!!!

     Tyle się ostatnio dzieje, że nie miałam czasu usiąść przy laptopie i po prostu napisać. Pokrótce opiszę dwie przygody, trochę się tłumacząc, a trochę dlatego, że chcę szepnąć Wam do ucha, o tym, że w życiu przychodzą do nas rzeczy, których pragniemy, trzeba być tylko cierpliwym, dobrze o nich myśleć i zacząć działać.
     Otóż pierwszą historię zaczynam w momencie, kiedy dostaliśmy wypowiedzenie mieszkania od naszej Landlorki (właścicielki domu). Do końca roku dostaliśmy czas na spakowanie się i wyprowadzkę. Informacja ta specjalnie mnie nie zmartwiła, ponieważ od dawna złorzeczyłam pokojowi, który wynajmowaliśmy. Był ciemny, ciasny i wilgotny. W dodatku dom dzieliliśmy z kilkoma innymi osobami i jak to w takich sytuacjach bywa, konfliktów było bez liku. Po półtora roku mieszkania tyle się tego nazbierało, że informację o przymusie opuszczenia domu powitałam z wielkim uśmiechem na twarzy i ekscytacją. Postanowiliśmy rozejrzeć się za własnym, małym, pierwszym mieszkaniem. Pisząc mieszkanie musicie wiedzieć, że na londyńskie warunki tłumaczy się to jako "pokoik z aneksem kuchennym i łazienką", czyli studioflat. W przeliczniku na polskie pieniądze miesięczna opłata za taki pokój równa jest czynszowi za 2-pokojowy apartament z balkonem w centrum miasta Kraków. Mniej więcej. Koszty wynajmu to jeden z największych minusów mieszkania w Londynie. Zanim jeszcze rozpoczęliśmy poszukiwania okazało się, że moja znajoma ma do polecenia takie właśnie studio. Poszliśmy, oglądnęliśmy. Druga strefa, cena super, ciasne, ale własne. Niestety na drugi dzień okazało się, że właściciel super cenę podnosi o 100 funtów. A, że pokój nie posiadał mebli i musielibyśmy w nie inwestować sami, ze smutkiem podziękowaliśmy. Zaczęliśmy więc poszukiwania. Wertując ogłoszenia na różnych stronach trafialiśmy na coraz to lepsze oferty. A to mieszkanie z grzybem na ścianie, to w podejrzanym sąsiedztwie, to znowu agencja pośrednicząca, której siedziba jest nie oznaczona żadnymi znakami lub pośredniczka, która za pomoc żąda 500 funtów (nie wiedząc czy opłaty za gaz są w cenie i nie umiejąc nam odpowiedzieć na pytanie jak można podłączyć Internet w mieszkaniu…). Termin eksmisji zbliżał się coraz bardziej, więc dwoiliśmy się, żeby jak najwięcej miejsc zobaczyć. W końcu po długich poszukiwaniach znaleźliśmy całkiem przyjemne studyjko w granicach naszego budżetu, do tego właścicielka była polecona, wiec wszystko było tip-top. Łukasz pojechał podpisać umowę sam, ponieważ ja w tym czasie pracowałam. Będąc na przerwie zadzwoniłam, by zapytać o szczegóły. Mój chłopak niestety mieszkania nie wynajął. Okazało się, że w piwnicy mamy dodatkowych szczurzych sąsiadów. Stanęły mi łzy w oczach, ale potem pomyślałam, że przecież dobrze się stało, że nie wzięliśmy tego mieszkania. Gdybym tak znienacka zobaczyła szczura we własnym pokoju czy łazience, to mogłoby się to nawet, mimo mojego młodego wieku, skończyć zawałem. Szukaliśmy więc dalej. Po kolejnych kilku nie wiążących oglądaniach poddaliśmy się. Stwierdziliśmy, że jednak tylko pokój, być może z własną łazienką, jest w naszym zasięgu, obniżyliśmy więc poprzeczkę i w pewną niedzielę udaliśmy się oglądać właśnie takie lokum. Ku naszemu ogromnemu zdziwieniu pokój okazał się mieć nie tylko łazienkę, ale i mini aneks kuchenny. I mimo, że było wciąż w remoncie, wyglądało jak schowek na narzędzia i farby, właściciel obiecał nam, że skończy go w ciągu tygodnia. Kiedy pierwsze zaskoczenie minęło, zaczęło do nas dochodzić, że oto Bóg chce chyba nam wynagrodzić te wszystkie porażki, albo los po raz kolejny chciał nam udowodnić, że jeśli jest się cierpliwym on ma zawsze coś w zanadrzu. Oto wynajęliśmy własne studio, z własnym wejściem, zaraz po remoncie, z nowo zakupionymi meblami, z czynszem, który ma wszystkie opłaty wliczone!!! Do tego w łazience mamy olbrzymi prysznic z gorącą wodą, pokój jest ciągle ciepły, a nasi znajomi mogą nas odwiedzać non stop! I tak oto mamy swoją własną Casę! Pierwsze gniazdko! Niebo! Marzenie spełnione! Yay!
      Czas zatem na drugą historię. Otóż mam przyjaciółeczkę z która regularnie koresponduję. Któregoś wieczoru akurat rozmawiając przez fejsbuka poskarżyła mi się, że ma kiepski humor. Posypały się jej plany na sylwestra, nie wie teraz, bo już późno, co robić, perspektyw i  pomysłów brak. Życie było kiepskie. Chciałam ją jakoś pocieszyć. Zaczęłam więc myśleć i kombinować. I udało się! Znaleźliśmy super bilety i Bella przyleciała do Londynu, gdzie spędziliśmy cudowne kilka dni, bawiąc się, świętując, zwiedzając. Więc czemuż się martwiło dziewczę? Jak widać rozwiązania zawsze się znajdą, nie warto się przejmować, bo nigdy nie wiadomo, co wydarzy się już za chwilę. A życie ma zawsze coś w zanadrzu. Wychodzi też na to, że tuż przed poddaniem się nasz los się odwraca! Dodatkowo, właśnie się dowiedziałam, że wyjazd był na tyle udany, że Bella zaczyna intensywną naukę angielskiego:) I kto wie, na jak długo przyjedzie kolejnym razem:)

Takie oto noworoczne historyje o nadziei i cierpliwości pragnę z Wami dzielić. 

     Ale czymże byłby Nowy Rok bez noworocznych postanowień? Macie już swoje? 
Ja dziś w końcu zapisałam je w pamiętniku, zaraz przepisuję na pierwszą kartkę kalendarza i, aby nie rzucać słów na wiatr podzielę się i z Wami. Ponieważ 2014 był najważniejszym rokiem mojego życia, wydaje mi się, że zrobiłam solidny grunt pod tegoroczne plany. Przede wszystkim wkroczyłam na ścieżkę samorozwoju, zaczęłam medytować, obserwować i poznawać siebie. Zaczęłam zmiany w moim wnętrzu oraz w działaniach. Pozbyłam się toksycznych ludzi z mojego otoczenia, nauczyłam się kochać i przyjmować miłość. Myślę, że poznałam jej faktyczne znaczenie. Dodatkowo odzyskałam wiarę i nadzieję. Zrozumiałam i nauczyłam się bardzo wielu rzeczy, o sobie, o życiu, o ludziach. Znalazłam odpowiedzi na pytania, które od zawsze mnie nurtowały. Kim jestem i kim będę, jaki mam wybrać zawód, jak być szczęśliwą. Znalazłam spokój. Przestałam walczyć i tracić energię na nie potrzebne myśli czy działania, zmartwienia i obawy. No dobra, tego ostatniego wciąż się uczę. Dorosłam i… stałam się kobietą. Ustanowiłam cele, które osiągnęłam. Awansowałam w pracy, zaczęłam więcej działać z modą, miałam fantastyczne wakacje i mam cudownych ludzi u swojego boku. Schudłam, zmieniłam sposób odżywiania się. Wyrzeźbiłam brzuch. A na koniec znaleźliśmy mieszkanie. I mimo braku planów spędziliśmy super noc sylwestrową.
     W tym roku postanawiam rozwijać 2 główne obszary mojego życia, ale cele są trzy:
  1. Uczyć się, szkolić oraz czytać na temat Visual Merchandisingu (tak nazywa sie moje stanowisko). Oglądać i czytać jak najwięcej rzeczy związanych z modą. Tak bym za rok, pracowała w jednym z najlepszych londyńskich sklepów. Tak, bym w swojej dziedzinie stała się ekspertem.
  2. Razem z moją przyjaciółką Bumi zaczynamy prowadzić bloga z inspiracjami modowymi. Narazie poczyniłyśmy przygotowania, za niedługo ruszamy pełna parą, o czym więcej informacji, wkrótce.
  3. Największe wyzwanie. Pierwszy raz dzielę się moim skrytym marzeniem z kimś innym, poza gronem moich przyjaciół. Otóż wymyśliłam sobie, że nauczę się miksowania muzyki. Z tym też wiążę się ciekawa historia, ale to w jakiejś kolejnej notatce. W tym roku chciałabym się na serio za to zabrać. Wybrać konkretny czas i miejsce, kiedy skupię się na grzebaniu w muzyce i zabawie z nią. Być może pójdę na jakiś kurs lub warsztaty, być może kupię jakiś sprzęt dla początkujących. Muzyka to moja wielka miłość i w końcu nadszedł czas, by miłość tę skonsumować.

Oprócz powyższych, obiecałam sobie także kilka mniejszych rzeczy, które mam zamiar ukończyć w różnym czasie do końca roku.
Przede wszystkim pragnę przygotować się do ślubu i wielkiego, polskiego wesela. Jak to zrobić, by nie zwariować? Zobaczymy.
Myślę, o tym, by częściej gotować, mniej kupować gotowych posiłków, zabierać jedzenie ze sobą do pracy. W miarę rozwijania tej sztuki przejść na wegetarianizm. Z kwestii kulinarnych jeszcze, obiecałam sobie, że  w tym roku w końcu przestanę całkowicie słodzić napoje.
Już wkrótce wracam do ćwiczeń abs.
Pragnę nadal regularnie medytować.
Postanowiłam również kupować mniej ciuchów, a inwestować w ich lepszą jakość.
Obiecałam sobie, że będę więcej czytać w języku angielskim.
Kolejne cudowne wakacje nad Balatonem.
Wrócić jak tylko będzie możliwe do jazdy na rowerze oraz longboardzie.
No i na końcu – nie dąć się prokrastynacji i codziennie robić, którąś z powyższych rzeczy.

Wydaje się, że to dużo, ale w tym roku chciałabym zostawić lenistwo za sobą, porzucić uporczywe myśli i jedyne z kim chcę rywalizować to tylko z moją własną słabością.


Pozytywnego wkroczenia w Nowy Rok, samych sukcesów, wiary w siebie i uśmiechów na twarzach życzę wszystkim! Dużo miłości. <3






poniedziałek, 8 grudnia 2014

Tylko pokochaj siebie!

     Witam wszystkich. Ostatnio moje życie przyspieszyło do prędkości prawie światła. Mam strasznie dużo rzeczy na głowie związanych z awansem, przygotowaniami do ślubu oraz poszukiwaniem mieszkania. Pojawiło się tez kilka problemów, ale jest już dobrze. Mam wrażenie, że znowu jestem posiadaczką mojego życia, znowu dzierżę ster i krzyczę: Ahoj! Mam troszkę planów na przyszłość i mimo wielu zmian, które nadchodzą, uśmiecham się coraz szerzej. W końcu się nie boję i wiem, że przede mną dobre czasy wypełnione pracą, ale taką jaką sama sobie narzucę, zabawą i znowu pracą. Kłopoty są już za mną, a nawet jeśli znowu nadejdą, nie martwię się, bo wiem, że sobie poradzę. Skąd ta pewność, zapytacie?
     Otóż w ciągu ostatniego roku zrozumiałam jedną niezwykłą prawdę. Im lepiej czuję się sama ze sobą, tym lepiej wiedzie mi się w życiu. Jest to dla mnie niesamowite, ale jeśli jestem pogodzona sama ze sobą, to po prostu to widać, a moje życie jest lepsze i przyjemniejsze. Ponieważ mam porównanie naprawdę dwóch skrajnych biegunów, mogę Wam z ręką na sercu napisać, że jeśli siebie kochasz i akceptujesz, wysyłasz pewien wyjątkowy rodzaj energii, który ludzie i prawdopodobnie reszta świata, po prostu czują. Ze swojej strony mogę podać przykład trywialny - wygląd. Nie wiem, czy to moje oczy, czy wyprostowana bardziej sylwetka, czy uśmiech w kącikach ust, czy może po prostu sposób w jaki chodzę, ale co bym nie miała na sobie, ludzie prawią mi wtedy komplementy. Nie żebym tego oczekiwała, wprost przeciwnie na początku byłam tym bardzo zaskoczona. Również nie zaczęłam bardziej o siebie dbać, może trochę więcej ćwiczyłam. Jednak jestem pewna, że to fakt, iż sama ze sobą czułam się dobrze, tak pozytywnie wpłynął na mój wygląd. Kiedy jestem sama dla siebie kumpelą, wszystko jest łatwiejsze. Jestem uśmiechnięta, lepiej rozmawia mi się z ludźmi, mam ochotę na nowe wyzwania, łatwiej przyjmuję porażki czy znoszę problemy. Analizując to, co przeczytałam i przeżyłam w ciągu ostatniego roku jestem gotowa wysnuć wniosek, że właściwie samoakceptacja i pokochanie siebie to podstawa, aby dobrze funkcjonować wśród ludzi, stworzyć związek pełen miłości, ale przede wszystkim, aby żyć swoim wymarzonym życiem, walczyć o swoje marzenia i po prostu czuć się szczęśliwym. Mam wrażenie, że bardzo wiele naszych problemów i cierpień związanych jest właśnie z tym, że gdzieś wewnątrz nie jesteśmy sami ze sobą pogodzeni i nie umiemy siebie pokochać. Szukamy wtedy szczęścia na zewnątrz, w przyjemnościach czy u innych ludzi. Jest to jednak zły kierunek, bo prawdziwą miłość, tę która najbardziej potrzebujemy tylko my sami możemy sobie dać. Tak samo jest ze szczęściem. Choćbyśmy mieli to, o czym śpiewa Masłowska, czyli bułki z hajsem, oraz setki ludzi dookoła, jeśli sami siebie nie umiemy pokochać, wciąż będziemy czuli niedosyt oraz potrzebę akceptacji ze strony innych, wciąż będzie nam czegoś brakowało. Czas więc zrobić pierwszy krok w kierunku spełnienia i zawrzeć pokój ze sobą. Jest tylko jeden warunek. Chodzi o miłość, a nie przerost ego. Chodzi o miłość zdrową, kiedy kochasz i szanujesz samego siebie, kiedy dbasz o swoje ciało i umysł, kiedy dajesz sobie i innym ludziom takie samo prawo do szczęścia i miłości. Chodzi o taką miłość jakbyś sam dla siebie był dzieckiem. Wydaję mi się również, że tak naprawdę nie ma innej drogi do szczęścia czy spełnienia, jak poznać siebie, zaakceptować i podążać tylko za głosem swojego serca, tak by Twoja osobowość mogła się w pełni przejawić. Chodzi mi o to, że wiele ludzi ma co do naszej osoby wiele oczekiwań. Przez całe nasze życie. Ja na przykład często spotykałam się z krytyką, ponieważ lubię ubierać się na czarno i lubię tatuaże, lubię postawić na swoim i mam parę swoich małych dziwactw, jak np. ogromna wrażliwość (czasami nawet reklamy doprowadzają mnie do łez). Jednak będąc tutaj w Londynie, pojęłam, że tylko będąc sobą, robiąc jeszcze więcej tatuaży i podążając za moim wewnętrznym głosem będę szczęśliwa i będę miała możliwość cokolwiek osiągnąć. Nie ma sensu udawać przed ludźmi, a już na pewno przed samym sobą. To tak jakby taki coming out, tylko nas samych, dla naszych prawdziwych JA. Wewnątrz nas jest piękno i prawo do szczęścia, musimy się więc ze sobą pogodzić i pozwolić sobie na podążanie za tym wewnętrznym głosem i na pełne przejawienie się naszej osoby. W ten sposób osiągniemy szczęście. W końcu to ze sobą spędzimy całe życie, czas więc zostać swoim przyjacielem, zamiast wrogiem. 
      Piszę te słowa, ponieważ mam wrażenie, że żyjemy w bardzo chaotycznym świecie, który skutecznie zagłusza nasze pragnienia i uczy nas mysleć jednakowo, według banalnego szablonu. Pobłaża egocentrycznym i łatwym zachowaniom, wpaja ideał wyglądu, który tak naprawde nie jest realny, w zamian oferując pustą i tanią rozrywkę. A ja tak bardzo kocham ludzi, którzy sa dziwni, inni, oryginalni, którzy mają odwagę głośno mówić światu: Wiem kim jestem i nie boję się tego! Którzy dobrze czuja się ze sobą, przez co i inni dobrze czują się wśród nich. Kocham ludzi, którzy kochają siebie!
     Znalezienie akceptacji i miłości do siebie czasami wiąże się z procesem i przemianą. Z porzuceniem starych schematów i nawyków. Zdarza się, że jest to bardzo trudne. Ponieważ sama bardzo długo walczyłam ze sobą, próba samoakceptacji to temat bardzo bliski mojemu sercu. Wiem, że nie ma gotowego przepisu, często dochodzi się do tego metodą prób i błędów, będąc ze sobą po prostu szczerym i poszukając. Jedno wiem na pewno, warto. Przechodząc przez ten proces, czytając różne ksiązki i artykuły na ten temat wyszczególniłam sobie kilka punktów, które miały mi pomóc w pokochaniu siebie. Poniżej możecie je znaleźć, a w najbliższym czasie kilku z nich poświęcę trochę więcej miejsca na blogu. Tymczasem zostawiam Was dzisiaj z tym, czego się nauczyłam.

Jak pokochać siebie?

  1. Wybacz. Rodzicom. Rodzeństwu. Bliskim, którzy zawiedli. Przyjaciołom, którzy odeszli. Ludziom, którzy Cię zranili. Sobie samemu. Tym samym zostaw przeszłość za sobą.

  1. Daj sobie prawo do błędu, pomyłki czy porażki. Ale nie poddawaj się. W ten sposób się uczysz.

  1. Jedyną chwilą kiedy możesz być szczęśliwy to tu i teraz. Zacznij być świadomy teraźniejszości, jak najczęściej.

  1. Weź odpowiedzialność za swoje własne życie.

  1. Zdaj sobie sprawę ze swoich zalet.

  1.  Zdaj sobie sprawę ze swojej oryginalności.

  1. Stań twarzą w twarz ze swoimi wadami. Jeśli jest coś, co faktycznie cię denerwuje, zmień to. Wybierz jedną rzecz. Pracuj nad sobą.

  1. Zmień stare nawyki myślowe, zacznij kontrolować to, co myślisz i mówisz na własny temat. Zamiast słów: „powinnam”, „muszę” powiedz: „mogę”, „chcę”, „postanawiam”.

  1. Wyłącz głos wewnętrznego krytyka.

  2. Nie zadręczaj się strasznymi scenariuszami, nie oczekuj najgorszego. Jeżeli zaczną cię nawiedzać złe przeczucia,skieruj myśl na coś miłego.

  3. Tylko Ty możesz pokochać siebie. Nie oczekuj tego od innych.

  1. Bądź sobą, nie patrz na innych. Nie porównuj się do nikogo, ani do lepszych, ani do gorszych.

  1. Rób, co umiesz najlepiej na miarę swoich możliwości.

  1.  Pozwól sobie na trochę ekscentryczności.

  1. Naucz się radzić sobie z krytyką i odrzuceniem.

  1. Zacznij każdy dzień od spojrzenia w lustro, uśmiechu i kilku dobrych słów do siebie.

  1. Doceniaj ludzi, którzy są dla Ciebie dobrzy, mów przyjaciołom, że są dla Ciebie ważni. Pomagaj tym, którzy są od Ciebie słabsi.
















niedziela, 2 listopada 2014

Dziwne przypadki Cathazyny D.

     Dziś będzie o dziwnych przypadkach ostatnich dni. Zazwyczaj staram się pisać o czymś, czego się nauczyłam, czy o czymś, co przeczytałam i poprzeć to moim doświadczeniem. Jednak ostatnio mam strasznie zakręcony czas i chcę się tym z Wami podzielić. Bez zbędnych wstępów przenieśmy się zatem do czwartkowego wieczoru, kiedy to wraz z moim chłopakiem zamieszkaliśmy na Leyton, w mieszkaniu naszych ukochanych przyjaciół. By sprawować nad nim (mieszkaniem) pieczę, dokarmiać czarną kotkę i zażywać kąpieli w wannie, kiedy to oni będą podbijać Amsterdam. Nasi znajomy to najcudowniejsi ludzie pod słońcem i zostawili nam w podzięce za możliwość mieszkania w ich wspaniałym mieszkaniu 2 butelki wina. Którymi to wznieśliśmy toast za ich zdrowie jeszcze tego samego wieczora. Parę godzin później trzeba było się zbierać do snu, bo ja przecież jutro do pracy musze wstać rano, a że mieszkamy dalej od naszego domu, musze też wcześniej wstać. Z mojego stałego miejsca zamieszkania, by zdążyć do mojej pracy muszę wyjść około 6:20 (ważny detal- zaczynam o 7). Aby wszystko było git majonez postanawiam ustawić budzik na 4:45. Kurtyna spada, idziemy spać. Rano, pierwszy budzik, daje sobie jeszcze chwileczkę i po pięciu minutach – ogień, szybko wszystko, pełen chaos, decyduję, że pomaluję się w pracy, także tylko szybki prysznic, kawa, poszukiwanie moich rzeczy. Patrzę na zegarek, a tu już 20 po!!! Więc jak szalona porywam rower, wskakuję i w myślach tylko jedno: „Boże, żebym się nie spóźniła!”. Jadę więc na łeb, na szyję. Pędzę niczym wiatr. Ścigam się sama ze sobą, z czasem i z autobusem 158. Jedyne, co mnie dziwi, że strasznie szybko po tej zmianie czasu znowu zrobiło się ciemno. Ale kto ma w tym momencie czas na kontemplację natury? Na pewno nie ja. W końcu wypadam zza zakrętu, podjeżdżam do parkingu dla rowerów, jestem na Wood Green'ie. Patrzę na zegarek – zostało mi pięć minut. Alleluja! – zdążę. Truchcikiem więc podbiegam pod wejście, patrzę a tam pod schodami wrzosy! Myślę sobie, odbiję kartę, wezmę sobie od razu przerwę, żeby się pomalować i wrócę po te kwiatki, jeśli, oczywiście jeszcze tam będą… Podchodzę pod drzwi, wpisuję kod, naciskam klamkę… Zamknięte. Dosyć dziwne, bo zazwyczaj o tej porze jest tu pełno ludzi, jeśli drzwi są zamknięte. A jeśli ludzi nie ma, to powinni być w środku. A jeśli są w środku, to drzwi powinny być otwarte…. Wait a minute… Patrzę na telefon… a tam… 6 rano. 6 rano. 6. Przypomnę, zaczynam o 7. Jak to się stało? Nie wiem. Jedyne, co mnie usprawiedliwia, to fakt, że zegarki w kuchni znajomych zostały jeszcze w starej strefie czasowej. Ale… Najważniejsze jest to, jak zareagowałam! Cała nauka, medytacja, podstawy pozytywnego myślenia nie poszły w las! Przede wszystkim nie wkurzyłam się, tylko zaczęłam się śmiać! Pomyślałam o tym, że najważniejsze, że się nie spóźniłam. A potem przyszła mi jeszcze taka przewrotna myśl do głowy, że może tak miało być. Że może by mi się coś stało gdybym jechała o zwykłej porze… Takie tam, fatalistyczne wizje. Koniec końców zgarnęłam te śliczne wrzosy i poszłam na śniadanie. Po godzinie wróciłam, opowiedziałam wszystkim moją przygodę, pośmialiśmy się i zaczęliśmy pracę. A jedna z moich koleżanek przyniosła informację, że na drodze, którą jeżdżę do pracy był wypadek. I ktoś umarł. Przypadek? I don’t think so.
Ale to nie koniec.:)
Tego samego dnia, wieczorem wybraliśmy się na bardzo przyjemną i huczną imprezę d’n’b, na Brixton. Byłam mocno zmęczona, ale bilety zakupiliśmy parę miesięcy wcześniej, w dodatku było Halloween, więc iść trzeba. Ogólnie cała historia z rana wprawiła mnie w dość dobry humor, byłam z siebie dumna, że udało mi się tak dobrze zareagować na tą przedziwną przygodę i w ogóle postanowiłam się bawić. Jak się okazało zresztą, nie byłam jedyną, którą prześladuje pech. Mojemu kumplowi po drodze do Londynu zepsuło się auto, musiał więc je pozostawić na parkingu i przyjechać pociągiem, co opóźniło trochę nasze wyjście, ale stwierdziliśmy jeszcze raz, że już nie będziemy niczym się przejmować. Po dojechaniu na miejsce okazało się, że impreza się dopiero rozkręca. Po wstępnym rekonesansie ja i mój facet wbiliśmy się na środek, tuż pod dj’kę, a, że nasi koledzy gdzieś zniknęli postanowiłam im napisać sms-a, że jesteśmy na dole i żeby koniecznie nas znaleźli. Tak też zrobiłam. Po paru minutach Łukasz mówi mi, żebym coś sprawdziła w torebce. Zaglądam. A tam pusto. Nie ma mojego telefonu!!!!!! Aaaaa!!!!!! Wyszliśmy więc z sali, poszliśmy prosto do security zgłosić kradzież. Choć ja już wiedziałam, że jedyne, co mogę zrobić to postawić na mym telefonie krzyżyk. Przeszliśmy przez formalności i poszliśmy na zewnątrz. Nie wiem jak to się stało, ale nasi znajomi też tam byli, także przynajmniej byliśmy razem. I tu się zaczęło. Byłam taka wkurzona. Taka rozżalona. Dlaczego mój telefon? Coś takiego akurat mnie się nie ma prawa zdarzyć, bo zawsze, ale to zawsze mam telefon przy sobie, dobrze schowany. Miałam tam wszystko, zdjęcia do portfolio do pracy, ważne sms-y, obrazki, notatki, no wszystko, co kołacze Ci się po głowie, a chcesz gdzieś to zapisać. Żal. Po prostu żal. I myślę sobie, jak to jest możliwe? Czy nie wystarczy mi jedna przygoda w której miałam dowieść, że jestem w stanie pozytywnie podejść do odmiennych, nowych, negatywnych sytuacji? Czy to nie za dużo przeciwności losu jak na jeden dzień? W dodatku jak to możliwe, wszyscy przychodzą się bawić, słuchać muzyki, dlaczego ktoś kradnie? Wylałam swoje smutki, znajomi mnie pocieszyli, wiec postanowiłam, wbrew mojemu pierwszemu odruchowi, jeszcze zostać. Koniec końców, poszliśmy do środka, ale niesmak pozostał. I trwał jeszcze cały następny dzień. I kawałek niedzieli. Ale w niedzielę… Ponieważ nie miałam ze sobą telefonu, a ja muszę coś czytać, zaczęłam czytać książkę, którą dostałam na urodziny, ale ciągle nie miałam chwili, żeby ją otworzyć. Jej tytuł to „Sztuka minimalizmu”. No więc w czasie, kiedy normalnie przeglądałabym fejsa, albo pinteresta zaczęłam czytać tą fantastyczną lekturę. I wtedy zrozumiałam. To zgubienie telefonu to nie był przypadek. To nie jest kara.  To jest chwila wytchnienia. To jest odpowiedź. (Bo właśnie niedawno myślałam o tym, żeby może skasować fejsa, że należałoby wrócić do częstszego czytania…) To jest szansa.Na uwolnienie się od tego mechanizmu. Na wolność od sięgania do torebki, co chwila, na sprawdzanie co tam słychać, kiedy rozmowa się nie klei. To szansa na prawdziwą konwersację, na poczytanie książki, na spojrzenie osobie, która siedzi obok w oczy…
Pojęłam też, czytając początek książki, że jednym z naszych największych problemów i źródłem wszelakich frustracji jest właśnie chęć posiadania. Posiadania rzeczy, gromadzenia dóbr, przysięganie ludzi, że to na zawsze… Doprowadza to do tego, iż nasze szczęście staje się zależnym od przedmiotów (i czynników zewnętrznych). Od tego czy je mamy. Jednak gdy je mamy, czy jesteśmy szczęśliwi? Czy zaraz potem nie pojawia się nowa chęć, nowa pokusa? U mnie się pojawia.;) Jak to jest, że zgubienie telefonu prawie popsuło mi jedną z najlepszych imprez na jakich byłam? Jednak o tym napisze pewnie po zakończeniu lektury.

Dziś chcę napisać, krótkie podsumowanie. Co nauczyły mnie ostatnie przygody? Że, aby być szczęśliwym trzeba zaufać, że wszystko, co nam się przytrafia, dzieje się z jakiegoś powodu. Nie widzimy go w danym momencie, ale czas kiedyś nam go odsłoni. Nawet jeśli są to rzeczy złe… Zazwyczaj nie mamy na to wpływu. Ale kiedy, później popatrzymy z perspektywy czasu, czy te rzeczy nie zakończyły się czymś dobrym w naszym życiu? Myślę, że dobrze jest nauczyć się trochę stoicyzmu. Dobrze jest nabrać zaufania, że rzeczy dzieją się tak jak powinny. Dobrze mieć w sobie nadzieję i pamiętać, że wszystko w końcu skończy się dobrze. A jeśli nie jest dobrze, to znaczy, że to jeszcze nie koniec.