Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Big City Life. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Big City Life. Pokaż wszystkie posty

sobota, 25 kwietnia 2015

London love

      Dziś zabieram Was w małą podróż po Londynie. Z tym miastem jest tak, że albo go kochasz, albo nienawidzisz. Ja, jak już wspominałam kiedyś, mimo wszystko kocham. I jeśli go kochasz, on odwzajemnia to uczucie i pokazuje swoje słodkie tajemnice i zakamarki. Odsłania oblicze, które jest całkiem odmienne, od tego, które możecie znaleźć w przewodnikach, poradnikach i popularnych publikacjach.
     Zapomnijcie więc o czerwonych budkach, królowej, książętach, tłoku na Oxford Circus i Trafalgar Square. Niah. Dziś zobaczycie kanały. Są to malutkie rzeki, którymi poprzecinane są niektóre dzielnice Londynu. Zostały one wybudowane na początku dziewiętnastego wieku, aby połączyć Tamizę z Grand Union Canal. Tym samym miały ułatwić i usprawnić transport poprzez Londyn. Na kanałach pływały barki transportując drewno, węgiel, żywność i wszystko inne. Początkowo barki były ciągnięte przez konie, które poruszały się po brzegu, z czasem oczywiście zamontowano silniki. Aby umożliwić przepływ barkom poprzez kanały, zbudowano na nich śluzy, mosty oraz tunele. Mimo, że kolej odebrała barkom i kanałom ich główne zadanie, w Londynie jeszcze długo wykorzystywano je do transportu. Z czasem jednak technika musiała dopiąć swojego i pierwotna funkcja kanałów zanikła. Jednak nie same kanały, ani nie barki.
     Dziś wzdłuż kanałów znajdują się drogi przeznaczone dla spacerowiczów i rowerzystów. Poruszając się wzdłuż nich, można zobaczyć Londyn niezwykły i uroczy. Londyn, o którym czasami sami Londyńczycy nie mają pojęcia, nie mówiąc o turystach. Mijamy więc pola, łąki, kolorowe ogrody oraz różnorodne dzielnice. Bloki, małe domeczki, puby i kawiarenki. Mijamy wielu ludzi spacerujących lub przejeżdżających wzdłuż kanału. Mijamy wielu, którzy zasiedli w pubie na ogródku, by odpocząć lub spotkać się ze znajomymi. Na samym kanale natomiast znajdziemy setki uroczych barek. Tych samych, które 100 i 200 lat temu transportowały różnorodne towary. Dziś pięknie i kolorowo odrestaurowane. Co jakiś czas jedna z nich przepływa powoli kanałem z wesołą załogą na pokładzie. Reszta spoczywających barek jest przycumowana wzdłuż kanału, mamy więc cały czas szansę podziwiać ich kolorowe fasadki. Trudno samemu nie zacząć marzyć o posiadaniu takiej barki, aby móc w wolnym czacie udać się na wodną wycieczkę. Co zachwyca mnie jeszcze bardziej, niektórzy wykorzystują barki do stworzenia mini kawiarń, pubików, czy nawet księgarenek. Przysięgam moje serce bije szybciej kiedy widzę takie śliczne miejscóweczki.    
      Na pewno miejscem do którego najłatwiej dotrzeć i zobaczyć kanał jest Camden Town, które w centralnej części przecina właśnie Regent’s Canal. Warto zejść z drogi lub mostu i przespacerować się kawałek lub nawet usiąść i poobserwować sobie to ciekawe miejsce. Moim jednak ulubionym kanałem River Lee Navigation. Prowadzi on z Tottenham (znaczy zaczyna się gdzieś wcześniej, ale z tego miejsca zawsze zaczynam wycieczkę) do jednej z moich ulubionych dzielnic, Hackney Wick, poprzez Stratford, a potem aż do Canary Warf i samej Tamizy. Z tym kanałem, właściwie jego odkryciem wiążę się super przygoda. Otóż w zeszłoroczne lato postanowiłam ściągnąć do Londynu mój rower. Kiedy wreszcie zjawił się on na miejscu razem z Łukaszem postanowiliśmy się wybrać na pierwszą wycieczkę rowerową. Bez wielkiego pakowania się wsiedliśmy i ruszyliśmy poprzez łąki na Tottenham. Tam właśnie znaleźliśmy się przy kanale, nie wiedząc gdzie on prowadzi. Po małej dyskusji dotyczącej, którą stronę kanału wybrać na zwiedzanie skierowaliśmy się w lewo. I tak oto pierwszy raz zobaczyliśmy kanał i całą piękna infrastrukturę z nim związaną. Zachwytom nie było końca w trakcie zmieniającego się krajobrazu. W końcu wjechaliśmy do dzielnicy, która przywitała nas graffiti na ścianie starych budynków oraz tłocznymi pubami umieszczonymi bezpośrednio nad kanałem. I można powiedzieć, zaczęło się robić ciekawie. Ale za chwilę pojawiło się utrudnienie. Okazało się, że część drogi wzdłuż kanału jest zamknięta dla ruchu rowerowego ponieważ jest wyjątkowo wzmożony ruch pieszych. Postanowiliśmy więc zostawić na chwilę rowery i zobaczyć, gdzie jesteśmy i co się właściwie dzieje. Tak znaleźliśmy się na Hackney Wick. Dzielnicy należącej do Hackney, która jest pełna starych ceglanych budynków, wielkich magazynów, graffiti i street artu, dzielnicy artystów i hipsterów, oraz całej mieszanki cudownych i kolorowych ludzi, których nie da się zakwalifikować do żadnej subkultury. W dniu kiedy tam zajechaliśmy odbywał się właśnie festiwal nazywany Hackney Wicked. Okazało się, że kilka z miejscowych magazynów zostało przeznaczone na studia dla artystów wszelkiego rodzaju. Fotografów, malarzy, grafików, rzeźbiarzy i wielu innych. I raz do roku otwierają oni swoje studia dla publiczności i umożliwiają podglądnięcie ich pracy oraz zadanie kilku pytań lub nawiązanie współpracy. Sam pomysł wykorzystania opuszczonych magazynów, a potem zrobienie z tego jeszcze festiwalu uważam za genialny. Przy okazji oczywiście jest też dużo muzyki, jedzenia i świetnej zabawy. Nie zastanawialiśmy nawet minuty i daliśmy się ponieść przygodzie. Udało nam się zobaczyć kilka pracowni, porozmawiać z kilkoma przemiłymi osobami. A potem skierowaliśmy się tam, gdzie dobiegała muzyka…. A było to… na brzegu kanału. Właściciele jednej z barek zamienili ją na party barkę. W środku mieli dj’kę z konsoletami. Na dachu barki ustawili wielkie głośniki. Zaprosili na pokład – dach kilka osób, reszta zgromadziła się na brzegu i daliśmy się ponieść muzyce. To był jeden z najpiękniejszych wieczorów. Muzyka była idealna, grała w rytmie mego serca, nade mną rozpościerało się rozgwieżdżone niebo, a ja byłam w sercu jednej z największych stolic Europy. Razem z moim ukochanym. Otoczona tłumem kolorowych i roześmianych ludzi. Ta noc trwała jeszcze długo, ale to już opowieść na jakąś inną okazję.
Od tego czasu ciągle wracam w te miejsca oraz poznaje ich nowe części.
     Jeśli będziecie kiedyś w Londynie, konieczni poszukajcie jakiegoś kanału i dajcie się zaprosić do całkiem innego świata. Jeśli będziecie w sierpniu, koniecznie szukajcie informacji o Hackney Wicked.

     Poniżej, dla zobrazowania, zamieszczam serię pięknych zdjęć wykonaną przez Kate Wets. (po więcej koniecznie zajrzyj tu: https://katewets.wordpress.com/










Tu jeszcze kilka, znalezionych zdjęć w internetach:






PS: Przepraszam za tak długą przerwę w pisaniu, ale ostatnio mam nawał pracy i turbo nawał przygotowań przedślubnych, bo zbliża się TEN dzień wielkimi krokami. Nie mogę przysiąc, że to się zmieni od przyszłego tygodnia, natomiast połowa maja, mam nadzieje będzie już spokojniejsza i wtedy postaram się wrócić do bardziej regularnych postów. 

piątek, 12 grudnia 2014

Muzyka łączy ludzi!

Filmik, który przywraca wiarę w ludzi. :)

J


Gdyby się nie wyświetlał w Polsce bezpośrednio, bo różnie to już jest, w wyszukiwarce proszę wpisać:
Coyote & Crow at Bedford Ave. Williamsburg NYC 11/2014- "Me & My Uncle" Grateful Dead Cover

Miłego weekendu!

czwartek, 16 października 2014

Londyn. Sztuka na ulicach.

     Na samym początku tego bloga wspominałam, że raz na czas będę poruszać też kwestie spoza obszaru motywacji. Dziś właśnie nadchodzi pierwsza taka notka. Będzie ona, mam nadzieję, inspiracją do podróży, poszukiwania fajnych miejsc, a może nawet tworzenia?
     Zacznę może od paru słów wstępu. Półtora roku temu razem z moim chłopakiem podjęliśmy decyzję o wyjeździe do Londynu. Nie byłam przekonana w stu procentach czy to już jest ten czas, ale mój partner bardzo nalegał, ponieważ znał dobrze to miasto, a Polskie przedmieścia powoli stawały się dla nas za małe. Tak więc obroniłam magisterkę, spakowaliśmy manatki i po hucznym pożegnaniu wyruszyliśmy zmieniać życie. Początki nie były najłatwiejsze, choć porównując do niektórych emigrantów można rzec, że miałam duże szczęście. Lokum mieliśmy od razu nagrane, pracę znalazłam w ciągu trzech dni i jakoś zaczęło się nowe życie kręcić. Dopiero potem zaczęły się schody. Miasto jest olbrzymie, realia nowe, inne (np. osiedla domków wyglądają tak samo, a wielkość monet nie odpowiada ich wartości!), codziennie mijasz anonimowo tysiące ludzi, ciężko przywyknąć do całkiem innej kultury lub właściwie mieszanki kultur. Do tego tęsknota za rodziną i przyjaciółmi, która ciążyła na sercu. Nie muszę chyba się rozwodzić za długo na urokami życia na obczyźnie, bo większość z nas ma kogoś bliskiego lub znajomego za granicą. Jednak zostaliśmy. Po dziewięciu miesiącach mój romans z Londynem zamienił się w trwały, miłosny związek. Od początku fascynowało mnie tempo życia tego miasta. Podziwiałam rozwiązania technologiczne, komunikacyjne, architektoniczne i różnorodność Londynu. Ale najbardziej urzekało mnie, że to miasto jest jak matka. Jak suka. Przyjmie i wykarmi każdego, każdy znajdzie dla siebie tu kąt. Jest to miejsce wszelakich możliwości. Jeśli w siebie wierzysz, tutaj śmiało możesz stawiać kroki we wszystkim, co sobie zamarzysz. Nie jest łatwo, musisz być pewny siebie i wytrwały, jeśli jednak spełniasz te czynniki, odniesiesz sukces. Esencją tego miasta są ludzie. Z każdej części świata. Tysiące pięknych lub nieprawdopodobnych historii. I to, co lubię najbardziej – ich wygląd. Tutaj ulica to często wybieg mody lub manifestacja swojego ja. Bez szpanu i bez zaciekawionych spojrzeń. Nie odbierzcie mnie źle, po prostu fascynuje mnie moda i jej wszelakie interpretacje. Naprawdę doceniam to, że tutaj możesz być kim chcesz i nikt nie będzie specjalnie się dziwił kolorowym włosom, gigantycznym tunelom, olbrzymiej ilości tatuaży, itd. No i w końcu sam Londyn, jego dzielnice, ulice i zakamarki. Światła i światełka na ulicach. Czerwone autobusy, Tamiza, sylweta i widoki. Uwielbiam spacerować czy jeździć po olbrzymich, pięknych parkach, które są dostępne dla każdego. Uwielbiam zgubić się, nie mogąc wciąż zapamiętać kierunków miasta, bo zawsze, przypadkiem, odkrywam jakieś piękne miejsce. Każda cześć miasta ma swój niepowtarzalny klimat. Mam tutaj swoje ulubione dzielnice i miejscówki i chcę Wam pokazać Londyn, jakiego być może nie znacie. 
     No, to temat geografii mamy za sobą. Czas napisać o sztuce. Dziś będzie o Street Art’cie (nie wiem, czy taka jest poprawna spolszczona pisownia, przy takiej zostaję), czyli o różnorakich graffiti, wlepkach, nalepkach, plakatach i wszelakich ulicznych przejawach twórczości.
     W Londynie na każdym kroku można znaleźć ślady działalności grafficiarzy. Jest kilka dzielnic, gdzie powstały i wciąż powstają prawdziwe arcydzieła. Niektóre są piękne, niektóre śmieszne, niektóre nie pozwalają o sobie zapomnieć. Można tu znaleźć ślady znanych jak Banksy, Stik, Invader, MOBSTR. Ale przede wszystkim można podziwiać prace wielu anonimowych artystów lub tych, których my nie znamy. To nie ma znaczenia. Znaczenie mają natomiast uliczne dzieła sztuki. Moja fascynacja Street Art’em zaczęła się już w Polsce, po obejrzeniu „Wyjścia przez sklep z pamiątkami”, jednak nigdzie indziej nie miałam okazji do podziwiania tylu jego przejawów. Z wielu spacerów po moim mieście mam pamiątki w postaci zdjęć różnych murali, plakatów czy wlepek. W Londynie wszystko zaczęło się od pierwszej wycieczki na Shoreditch, kiedy w poszukiwaniu pchlego targu trafiliśmy przypadkowo na Jerome Street, którą to nazwę skądś znałam. Szybko przeszukałam moją zupę (mam na myśli portal ze zdjęciami i obrazkami) i już wiedziałam, że pokocham tę dzielnicę. Otóż właśnie znalazłam miejsce jednej z moich ulubionych naściennych historii!









A poniżej, moje pamiątkowe:



Cała ta dzielnica okazała się być niczym wystawa sztuki ulicznej. Mało który mur czy ściana ostały się nienaruszone. Może ktoś nazwie to „wandalizmem”. Dla mnie to sztuka w najczystszej postaci, ponieważ tworzona nie dla rozgłosu, ale dla przekazu, przez zwykłych, anonimowych ludzi. Nic tak do mnie nie przemawia i żadna praca plastyczna nie porusza mego serca tak, jak dobre graffiti. Poniżej jeszcze kilka przykładów z tejże, nie muszę chyba dodawać, jednej z moich ukochanych, dzielnic.
















Innym razem wybraliśmy się na spacer po okolicach i w poszukiwaniu nowych graffiti. Generalnie w obszarze Shoreditch i Hoxton. Oto, co znaleźliśmy. Pierwsze trzy zdjęcia przedstawiają ścianę, która w całości dedykowana jest street art’owcom, jest to ściana „żywa”, która, co jakiś czas jest malowana na nowo.








A to nowa praca, ostatnio oprowadzając znajomą trafiliśmy na to cudo na Hoxton.


Ze starszych archiwów mogę pochwalić się natknięciem się na pracę Banksy’ego i kilkoma mniejszymi graffiti, znalezionymi na Notting Hill.






Poniżej niestety tylko trzy zachowane zdjęcia z wycieczki na Bankside. Pierwsze dwa zrobione, jak można się domyślić, w miejscu dedykowanym skaterom:)




Nawet na brzydkim markecie Wood Greenu można znaleźć coś fajnego wracając z pracy.


 A to moja ostatnia zdobycz, zupełnie przypadkowa. Zdjęcie zrobione podczas drogi powrotnej z imprezy na Dalston.


Muszę dodać, że tak, to ta sama ściana, którą można zobaczyć na okładce płyty Rudimental!



Zapraszam więc na wycieczki do Londynu śladami Street Art’u. Wiem, że można znaleźć w Internecie ludzi, którzy organizują wycieczki jego śladami. A może zrobić ten mały krok w przód i samemu zacząć tworzyć? Chodzi mi taka myśl od dłuższego czasu po głowie.

Pięteczka!