niedziela, 5 kwietnia 2015

Wiara czyni cuda

Alleluja!
W ten dzień radosny chcę napisać jedno. Uwierz.
     Uwierz w siebie. Uwierz w dobrą przyszłość. Uwierz, że masz siłę. Uwierz, że jutro będzie lepsze. Uwierz, że czekają na Ciebie wspaniałe chwilę. Uwierz, że możesz.
     Prawdą jest to, że jesteś tym, czym myślisz. To, co siedzi w Twojej głowie, to jak odbierasz rzeczywistość, manifestuje się w Twoim życiu. Na każdym kroku. Życie jest jakie jest i będą przydarzać Ci się różne sytuację. Tylko i wyłącznie od Ciebie zależy jak je będziesz postrzegał. To znana i stara prawda. Podział na optymistów i pesymistów. Jednak nie chodzi tutaj o usposobienie. Chodzi o Twoją decyzję. O Twój największy wybór. To czym karmisz swój umysł, to jakie masz myśli, ma największy wpływ na to, jak będzie wyglądał świat wokół Ciebie.
Dlatego tak ważne jest aby wierzyć.
     Nie chcę być demagogiem, ani poręczycielem jakiegokolwiek kościoła. Natomiast uważam, że wszystkie święte księgi są przepełnione prawdziwą i świętą mądrością. I w każdej z nich można znaleźć teksty o tym, jak ważna jest wiara. Czytając różne książki, podążając za filozofami i myślicielami zaczęłam to dostrzegać. Wszędzie, bez względu na wyznawana religię czy światopogląd podkreśla się jak ważna jest wiara. Na całym świecie. Jeśli wyjąć to na chwilę z kontekstu religii zaczyna się dostrzegać pewną uniwersalną prawdę. Wiara jest podstawą wszystkiego. Czy to buddyzm czy  katolicyzm. Czy czytający książkę Sekret czy słuchając amerykańskich couchów. Przesłanie jest jedno. Uwierz.
     Dlaczego modlitwy są tak skuteczne? Dlaczego uzdrowienia mają miejsce? Dlaczego w kościele tak długo przebiega proces beatyfikacyjny? A hipnoza? Podczas której można człowiekowi wmówić wszystko? Absolutnie wszystko. Stanie się deską, czy zwierzęciem. Efekt placebo. Nawet jeśli podamy komuś sztuczny lek, albo po prostu witaminę C, jest on w stanie ozdrowieć…
Oto jak potężna jest wiara. Oto jak potężny jest nasz umysł…
Nie chodzi o wiarę w Boga. Chodzi o wiarę w ogóle.
Człowiek jest w stanie dokonać wszystkiego. Na przykład zbudować maszynę, która zabierze go w kosmos. Jednak najpierw ktoś jako pierwszy w to uwierzył. Słyszałam kiedyś też historię o tym, że sto lat temu ludzie uważali, że nie są już w stanie biegać szybciej. Lekarze i fachowcy stwierdzili, że ludzki organizm ma daną wytrzymałość i możliwości i, że już nie da się po prostu szybciej. Jednak w końcu znalazł się gość, który wierzył, że jest w stanie przebiec dany dystans poniżej minuty. I udało się. I ciągle się udaje. Mimo, że są ustalane rekordy, to ludzie właśnie wciąż i wciąż je pobijają. Czy to kiedyś się zatrzyma? Czy jest jakaś granica? Myślę, że jak długo ludzie będą wierzyli, że są w stanie osiągnąć więcej, tak długo właśnie będą ustalać nowy rekord.
      Przestań wątpić już dziś. Co masz do stracenia? Dlaczego ludzie tak bardzo odsuwają się od tych prostych rzeczy? Dlaczego wmawiają sobie, że na coś nie zasługują? Że nigdy im się nie uda? Że coś jest nie możliwie? Dlaczego sami sobie utrudniamy życie i odcinamy się od szczęścia na które zasługujemy?
      Przecież każdy z nas jest człowiekiem. Rodzimy się jako tabula rasa. Wiem, są pewne czynniki, sprawiające, że jedni mają lepiej, drudzy gorzej. Ale tak naprawdę jesteśmy tacy sami i dane nam są takie same szanse i okazję. To co zrobimy z naszym życiem, to tylko i wyłącznie nasza sprawa. Dlatego czas przestać utrudniać sobie życie. Być swoim wrogiem. Czas uwierzyć. Uwierzyć w siebie, w drugiego człowieka, w dobro. Jeśli w coś wierzysz, w końcu to przyciągniesz, a Twoje życie stanie się takie, jakiego pragniesz.
      Wczoraj przypomniało mi się czasy kiedy byłam mała. Wtedy dużą część mojego życia poświęcałam wyobrażeniom, że jestem w bajce. Byłam księżniczką, albo jakimś zwierzątkiem. I przypomniał mi się ten słodki smak życia wtedy. Chcę żeby moje życie było takie znowu. Chcę widzieć w nim rzeczy, których być może inni już nie widzą. Chcę wierzyć, że życie jest piękne i, że mogę wszystko.
Ty  też możesz. Jesteś cudowny/a i wyjątkowy/a jako człowiek. Nie muszę Cię znać, by to wiedzieć. Ja wierzę w Ciebie, wierzę, że jesteś w stanie osiągnąć swoje cele, spełnić swoje marzenia.
Możesz o wiele więcej.
Uwierz w to i Ty.



Wesołych świąt!
















niedziela, 22 marca 2015

O lęku

     Lęk to hologram.
Ostatnio znalazłam zdjęcie na którym widniał przystanek z plakatem głoszącym "Fear is a Hologram".
Jakie to prawdziwe.
     Na początku, słowem wstępu, chciałabym zaznaczyć, że należy odróżnić lęk od strachu. Strach występuje jako reakcja na konkretną sytuację, kiedy nasze ciało przygotowuje się do ucieczki w odpowiedzi na realne zagrożenie. Jest więc potrzeby, pożądany i często ratuje nam tyłek. Lęk natomiast jest to podobne uczucie z tą różnicą, że nie wywołane przez żadne realne zagrożenie, pojawiające się w naszych głowach bardziej jako przeczucie czegoś złego, co może nastąpić. Może, ale nie musi.
     Kiedy moje życie zaczęło się zmieniać, kiedy postanowiłam zacząć stosować techniki motywacyjne i wkroczyłam, że tak napisze, na ścieżkę samorozwoju, to po jakimś pół roku ostatecznie zrozumiałam, że jednym z moich największych problemów jest lęk. Że pod cienką warstwą tego wszystkiego, co mnie blokowało, dołowało, smuciło, czy zatrzymywało przed nowymi działaniami, kryło się, nie co innego jak właśnie lęk. Bałam się o wszystko. Samotnych powrotów późno w nocy, nowych początków, bałam się o moich bliskich, o to, co sobie ludzie pomyślą. O to, co powiedzą. Czasami totalnie dawałam się temu ponieść i zdarzało mi się płakać, bo nie wiedziałam jak pokierować moim życiem, kim być, bo bałam się, że zmarnuję życie. Bałam się, że zostanę sama, bałam się, że nie podołam. Że będzie bolało. Itd. Itp. 
Jednak w końcu spojrzałam strachowi w jego wielkie oczy. I wiecie co? Okazało się, że nie ma czego się bać. I kiedy raz przekroczyłam tę granicę, staram się już nie wracać. Nawet jeśli czasem się zapomnę, staram się szybko wziąć się garść i przypomnieć sobie o kilku ważnych faktach.
Po pierwsze jeśli przyjrzymy się, czym faktycznie jest lęk… Jest to tylko zjawisko zachodzące w naszym umyśle. Reakcja chemiczna, która wytwarza się w naszym organizmie w odpowiedzi na pewne nasze wyobrażenia sytuacji lub planowanie przyszłości. Po prostu proces i odczucia. Nic prawdziwego. Tam też możemy szybko położyć temu kres.
Po drugie w sytuacji faktycznego zagrożenia, kiedy musimy stawić czoła trudnej sytuacji boimy się tylko przez chwilę. W pierwszej reakcji. Potem nasze ciało zaczyna działać, często na zasadzie odruchu. Nie mamy wtedy czasu na siedzenie i biadolenie, co my też, biedni poczniemy. Nie ma miejsca na lęk. Wręcz przeciwnie, do naszej krwi dostaje się potężna dawka kortyzolu i adrenaliny, które sprawiają, że działamy bez namysłu, zazwyczaj ze 100% skutecznością. Człowiek postawiony w obliczu sytuacji krytycznej jest zdolny do przekraczania swoich własnych granic, potrafiąc podnieść, np. samochód. Wyostrza się refleks i nasze zmysły. Na pewno wiecie o czym mówię. Na pewno uniknęliście kiedyś bolesnej kontuzji, upadku czy wypadku samochodowego, sami do końca nie wiedząc jak. Musimy więc zaufać sobie i naturze.
Po trzecie, jeśli popatrzycie na swoją przeszłość zobaczycie, że już niejednokrotnie musieliście stawić czoła jakiejś trudnej sytuacji. Czy to kłopoty w szkole/pracy, czy zawód miłosny i złamane serce, czy brak pieniędzy. Jednak dzisiaj macie to za sobą, co oznacza, że poradziliście sobie!  Przeżyliście upadki, zdrady, bezsenne noce, przepłakane godziny. Choroby i czyjeś odejście. Przeżyliście, co sprawiło, że dziś jesteście mądrzejsi i twardsi. I co oznacza, że dacie sobie rady w jakiejś innej sytuacji.
Po czwarte. Mówi się, że ludzie zamartwiają się o tysiące rzeczy, z których i tak nawet połowa się nie wydarzyła. Po co robić to na zapas?
Sprawa ostatnia. Polecę trochę w banał, ale takie jest nasze życie. Raz jest dobrze, a potem jest źle. A potem znowu dobrze. Czemu tak jest, to rozkmina na jakieś dłuższe, filozoficzne popołudnie, która i tak zostanie bez odpowiedzi. Fakt jest jednak taki, że te trudne chwile są nieodłączną częścią naszego żywota. Po co więc zadręczać się już dziś w chwilach dobrych, tym, co może pójść nie tak? Zaakceptujmy życie w pełni takie, jakim jest. Skupmy się na tym, co dzieje się teraz i przestańmy roztrząsać i zastanawiać się, co może pójść źle. Przestańmy przygotowywać się na złe chwilę! Wierzę w to, że nasze myśli wysyłają w pewien sposób energię do świata, i że dostajemy tą samą energię z powrotem. Jeśli więc w kółko dręczymy się złymi przeczuciami i zmartwieniami prawdopodobnie w końcu to właśnie dostaniemy. Dlatego tak ważne jest, by karmić się pozytywnymi, radosnymi obrazami.
     Na pewno warto spróbować! Poczuj tę wolność! Odetnij się od tego wyimaginowanego strachu, który tylko hamuje Ciebie i Twój rozwój! Daj ponieść się chwili, swoim pragnieniom, swojej wyobraźni. Tak naprawdę nie masz nic do stracenia. Mamy jedno życie i trzeba korzystać z niego ile wlezie, podejmując jak najwięcej prób! Nawet jeśli raz się pomylisz, raz coś się nie uda… Jutro jest nowy dzień. I będziesz mądrzejszy o tę jedną lekcję. I będziesz mógł znowu spróbować.
     Lek to hologram. Nie istnieje. W momencie kiedy przekroczysz jego granicę, zobaczysz że lęku tam już nie ma.


































sobota, 14 marca 2015

Sobotni poranek

1.Kiedy nie dostajesz tego, co chcesz, dostajesz coś lepszego - doświadczenie.
2. Wszystko się zmienia, kiedy Ty się zmieniasz.
3. Nieważne jak na Ciebie mówią. Ważne, kiedy odpowiadasz.
4. Sam decydujesz, ile jesteś wart.
5. Na błędy też jest miejsce.
6. Najczęściej jedyną osobą, jaka stoi Ci na drodze, jesteś Ty sam.
7. To, co wygląda na koniec, może być nowym początkiem.
8. Zamiast próbować być najlepszy na świecie, bądź najlepszy dla świata.
9. Jeśli możesz komuś pomóc, zrób to. Jeśli możesz kogoś zranić, powstrzymaj się.
10. To, ze ktoś podąża inną ścieżką niż Ty, nie znaczy jeszcze, że się zgubił!
11. Żeby dowiedzieć się, kim jesteś, pożegnaj się z tym, kim NIE jesteś.
12.Nawet kiedy czujesz się niewidzialny, ktoś widzi Twoją pracę.
13. Bądź czyimś bohaterem.
14. Pozwólmy łagodności opanować świat.
15. Bóg kończy to, co zaczniemy.

Znalezione na Soup.io


niedziela, 8 marca 2015

Dzień Kobiet

     Kiedy byłam dużo młodsza żałowałam, że jestem dziewczyną. Uważałam, że faceci maja po prostu lepiej i łatwiej. Mają wszystko i nie muszą się niczego bać. Nie muszą spełniać niczyich oczekiwań, zachowywać się, ładnie wyglądać. Mogą przeklinać, wracać późno do domu, nie muszą się nikomu tłumaczyć. I na pewno nie mają tej nieznośnej ciężkości bytu, huśtawki emocjonalnej oraz nadwrażliwości. Nie mówiąc o prostocie stosunków męsko-męskich. Nie wspominając o prostocie stosunków damsko-męskich (dobra, trochę uproszczam, ale chyba wszyscy zgodzimy, się, że faceci mają łatwiej!).
      Jednak lata mijają. A wraz z nimi przychodzi świadomość i zrozumienie. Coraz bardziej lubiłam bycie dziewczyną. Coraz bardziej pojmowałam, że wszystkie negatywy kobiecości, mają też jasną stronę. Nadwrażliwość niesie zrozumienie, możliwość zachwytu książką czy filmem, a co za tym idzie, nadaje pewnej głębi życiu. Kultura i granice wyznaczają bezpieczną przystań, eliminując już na początku ludzi, którzy mogliby mnie skrzywdzić, bądź są po prostu nie z mojej bajki. Inne kobiety… Jeśli trafisz na odpowiednią, która Cię rozumie, to masz w niej siostrę, przyjaciółkę i kochankę zarazem. Nie ma nic piękniejszego niż kobieca kumpela, podobna Ci dusza, która wysłucha, przytaknie, a potem jeszcze zabierze Cię na wino. Jeśli nie trafiasz na swoją, też można to ustabilizować, nie musimy się przecież wszyscy lubić, ale nie znaczy to też natychmiastowej nienawiści.
     Po przyjeździe do Londynu, kiedy zaczęłam zmieniać moje życie, postanowiłam, że wreszcie porzucę, to, co mnie obciążało i wiązało, lub obezwładniało. Postanowiłam stać się sobą. I to najlepsza moją wersją. Postanowiłam ubierać się jak chce, pozwolić sobie na myślenie moje własne i na moje zdanie. Postanowiłam mieć wokół siebie prawdziwych przyjaciół, kilku sprawdzonych ludzi przy których mogę być sobą. Postanowiłam wytatuować każda możliwą część ciała, postanowiłam nosić dużo biżu. Postanowiłam zacząć tworzyć, zacząć marzyć i ścigać się sama ze sobą. I w miarę, kiedy zaczął się mój rozwój, przyszła jeszcze jedna rzecz. Jedna refleksja. Nie tyle, że stałam się sobą. Ale w którymś momencie stałam się kobietą. W pełni tego słowa znaczeniu. Przeżyłam w swoim życiu wzloty i upadki, dramaty i radości. Podjęłam świadome decyzję i poniosłam ich konsekwencję. Dorosłam. I pogodziłam się ze sobą, pokochałam siebie. I przez to wszystko stałam się kobietą. Pojęłam też, co to oznacza. Nie umiem dokładnie tego wyjaśnić, bo bardziej to czuję. To ten lekki uśmiech. Delikatny krok i wysoko uniesiona głowa. Pewność siebie, ale bez nachalności. Naturalność. Ciepło. Dawanie z siebie i siebie. Ale też pewien dystans, czasami milczenie. Zrozumienie, ale wstrzymanie się od reakcji. Jednym słowem pojęłam, co kryje się za uśmiechem Mona Lisy. Właśnie kobiecość. I pełna jej moc.
     Tak więc stałam się kobietą, taką jak każda inna, a zarazem jedyną w swoim rodzaju. Jestem delikatna, ale stąpam twardo po ziemi. Mam w sobie moc. Mam w sobie miłość. Jestem wrażliwa, mam swoiste poczucie humoru. Kocham książki. Uwielbiam porządek. Kocham patrzyć na zwierzęta, na naturę z bliska. Uwielbiam zapach kawy i rozgrzanego chodnika po deszczu. Kocham muzykę i kocham zapomnieć się w tańcu. Dałabym się zabić za moich ludzi, jednak potrafiłabym też zabić w przypadku zdrady. Wszystko, co się dzieje wokół mnie, dzieje się także we mnie. Czasami nad sobą nie panuję, czasami płaczę oglądając reklamy lub wiadomości. Czasami kipi we mnie wzburzenie lub wylewa się smutek, a ja sama nie mogę zdecydować się na przyczynę. Jednak znam już siebie, prawie bardzo dobrze. Obserwuje siebie i moje ciało. Wiem, że złe rzeczy miną, że trzeba mieć nadzieję, że nie można sobie odpuszczać. Czasami wydaje mi się, że mam kilkaset osobowości. Jednak to wciąż po prostu ja. Wiem, że bycie sobą to najlepszy dar jaki można sobie dać. Wiem, że jeszcze ważniejszym darem jest miłość do samego siebie. I nie pisze tego, żeby pisać o sobie. Raczej chciałabym pokazać, że wszystkie jesteśmy do siebie trochę podobne. Więc, hej, jeśli dziś to czytasz kobietko i jesteś z jakiegoś powodu smutna, czy zmartwiona. Jeśli wątpisz w swoją przyszłość, czujesz, że nie jesteś wystarczająco dobra… Przestań. Uśmiechnij się do siebie, przytul swoje ciało i pomyśl ile już przeszłaś i ile osiągnęłaś. I ile jeszcze przed Tobą. Nie daj sobie wmówić, że musisz mieć idealne ciało i nienaganny charakter. Jedyne, co musisz to być sobą. W pełni kobietą, jaką jesteś. I tego Wam, drogie kobiety życzę w dniu dzisiejszym. Poniżej dla Was w tej tonacji utrzymany filmik! Trzymajcie się babeczki!

     


niedziela, 22 lutego 2015

Wybaczenie

     Nadal próbuję nawiązywać w moich notkach do postu o pokochaniu siebie. Ponieważ pokochanie siebie wiąże się często z pewnym procesem, który jest długotrwały i powinien być codziennie odnawiany. Może nie u wszystkich, ale u takich sierotek jak ja, które tkwiły w negatywizmie i przeświadczeniu o swojej niskiej wartości długi czas, zmiana może trwać naprawdę długo, uczymy się poniekąd od podstaw. I wciąż od nowa. Tak jak już kiedyś wspominałam, jednym z  pierwszych kroków powinno być zostawienie przeszłości tam gdzie jej miejsce, czyli w przeszłości. Uwolnienie się od wspomnień i zakotwiczenie siebie w tu i teraz to już połowa sukcesu. Czasami jednak ciężar minionych wydarzeń nie daje nam o sobie zapomnieć. Czasami życie układa się tak, że w naszym sercu wciąż gdzieś chowamy urazę, poczucie skrzywdzenia, niesprawiedliwości, braku zadośćuczynienia. Czasami w naszych interakcjach międzyludzkich dochodzi do dużych spięć, czasami do tragicznych lub strasznych sytuacji. Potem nasze życie nie jest już takie samo. Potem następuje proces zdrowienia, naprawy lub godzenia się z nową rzeczywistością. I najważniejszy proces: wybaczenie. Najważniejszy, ale w zależności od tego, co się wydarzyło, zazwyczaj najtrudniejszy.
     Wszyscy na pewno znamy sytuację, kiedy wybaczenie nie przychodzi lub nie przyszło łatwo. Czasami nasza krzywda jest za duża, czasami nie umiemy pozbyć się poczucia bycia ofiarami. Czasami dotyka nas tak wielka niesprawiedliwość, że nie sposób ją po prostu zapomnieć i zamknąć. Czasami sprawy tak bardzo się komplikują, że nie umiemy ich już poukładać. Czasami w naszym sercu rana jest zbyt żywa. Jednak wybaczenie jest jedyną drogą. Jeśli nie umiemy wybaczyć i wciąż tkwimy w urazie czy nienawiści, wszystko to i tak obraca się przeciwko nam. To my cierpimy, to my rozpamiętujemy, to my analizujemy, wskutek czego osoba, która nas skrzywdziła wcale nie ponosi konsekwencji, być może ona nawet ruszyła na przód, a to my stajemy się zatruci, zgorzkniali. Zatem negatywne uczucia, którymi darzymy drugą osobę, tak naprawdę trafiają w nas samych. Wybaczenie staję się jedyną drogą, aby zacząć od nowa, aby być w pełni szczęśliwymi, aby zostawić przeszłość za sobą. Wybaczyć osobie, która nas skrzywdziła i często, albo przede wszystkim – wybaczyć sobie samym. Dać sobie prawo do pomyłki, do naiwności i przyznać, że część winy może być po naszej stronie. Jest to może patetyczne, ale wybaczenie jest przymiotem wielkich ludzi. I wielcy wiele razy o tym mówili i nauczali. Jest to jedyna metoda, by ruszyć na przód i zacząć żyć. Jednak oczywiście cała ta notka dąży do czegoś więcej niż stwierdzenia, że wybaczenie jest nam potrzebne. Otóż sama zmagałam się z trudnością w wybaczeniu, a sprawa dotyczyła teoretycznie tylko kłótni. Jednak praktycznie niosła za sobą wiele bolesnych słów, poczucie niesprawiedliwości, poczucie skrzywdzenia. I długo nie dawała mi spokoju. Któregoś razu szukając jakiś artykułów związanych z rozwojem osobistym trafiłam na ideę radykalnego wybaczania, a kiedy zapoznałam się z nią bliżej przyniosła mi wielką ulgę. Pokazała, że mogę wybaczyć sobie i drugiej osobie, pozwoliła mi ona ruszyć na przód.
      Czym różni się radykalne wybaczenie od tradycyjnego? Przede wszystkim perspektywą jaką patrzymy na bolesne wydarzenie. Przestajemy postrzegać je w kategorii krzywdy i ludzkiej percepcji, poszerzamy nasze spojrzenie o sferę duchową. Kiedy przyjmiemy założenie, ze nasze życie i to, co nas spotyka jest w pewien sposób drogą duchowego rozwoju, zaczynamy pojmować, że wiele sytuacji lub one wszystkie, zdarzają się po to, by nas czegoś nauczyć. Mają nas przybliżyć do bycia lepszymi ludźmi, lepszymi istotami. Lub mają sprawić, że nasze życie nie będzie już takie samo, ale jeśli przerobimy naukę jaką ta sytuacja wniosła, nasze życie będzie lepsze. Tym samym odbieramy możliwość oceniania konfliktowej sytuacji w kategoriach dobra i zła. Po prostu to się wydarzyło. Zaczynają się też odwracać nasz role. Nie musimy już więcej stawiać siebie w roli ofiary, a drugiej osoby w kategorii sprawcy czy kata. Nie musimy już dłużej czekać, aż nasz przeciwnik zrozumie swój błąd lub siebie wytłumaczy. To my zaczynamy wpływać faktycznie na daną sytuację, ponieważ otwierają się przed nami nowe możliwości.  W poprzednim układzie ofiara- sprawca, rozwiązanie jest tylko jedno, potępienie, przyznanie się do winy, zadośćuczynienie; jednak często jest ono niemożliwe i stawia ofiarę w sytuacji wiecznego oczekiwania. Nawet jeśli chce wybaczyć, często jest to wybaczenie podszyte poczuciem swojej wyższości, lub chęcią pokazania, innym, że rusza dalej, jednak tak naprawdę w sercu wciąż ofiara chowa urazę. Radykalne wybaczenie, ponieważ pozbawione elementu wartościowania daje nam zupełnie nowe narzędzia i pozwala faktycznie przejść przez ten proces i uwolnić siebie od dawnych krzywd. Pozwala nam powrócić do trudnej sytuacji, wyrazić wszystkie swoje emocje i uczucia, następnie pozwala spojrzeć na nią z nowej perspektywy, pozwala uwolnić się od chęci potępienia drugiej osoby, a nas od stawiania się w pozycji ofiary. W końcowym etapie radykalnego wybaczania „Dochodzimy do wniosku, że nie ma czego wybaczać, bo tak naprawdę nic złego się nie stało, ponieważ we wszystkim co nas spotyka jest doskonałość. Trudne sytuacje nie przytrafiają się NAM tylko DLA NAS i służą naszemu rozwojowi.” (http://www.solaris-rozwojosobisty.pl/czym-sie-rozni-radykalne-wybaczanie-od-tradycyjnego-leslawa-jaworowska/) Radykalne wybaczenie oscyluje na granicy rozwoju duchowego  i psychologii. Nawiązuje w swoich podstawach do stwierdzeń Junga, do teorii życiowej energii, do samorozwoju i potęgi naszego umysłu. Na początku można kwestionować skuteczność i sposób działania tej metody. Jednak osobiście gorąco namawiam do podarowania sobie chwili czasu i przyjrzenia temu procesowi bliżej. Radykalne wybaczenie podzielone jest na kilka etapów. Powracając do początku bolesnej sytuacji, pozwalając sobie na pełne przejawienie naszych uczuć i ran, przechodzimy do etapu zmiany perspektywy patrzenia na daną sytuację, a potem do wybaczenia. Mnie ulgę przyniosło już samo czytanie różnych artykułów i zapoznanie się z krokami radykalnego wybaczenia. Zrozumiałam, że tak po prostu miało być, dostrzegłam sytuacje i pewne niuanse, które mnie doprowadziły do tego momentu i zdałam sobie sprawę, że dobrze się stało, jak się stało, że mimo, iż trudno było mi zapomnieć, moje życie teraz jest po prostu lepsze. Zdałam sobie sprawę, że dla obu stron, konsekwencje tak naprawdę są dobre.  Jednym słowem, radykalne wybaczenie podziałało. Jestem przekonana zatem, że pomoże również innym, którzy zmagają się ze wspomnieniami i ranami z przeszłości. Dajmy sobie szanse na świeże spojrzenie, na nowy start. Na spokój ducha i czyste sumienie.
      Nie jestem w stanie streścić całego procesu, odsyłam zatem do źródeł. Tutaj kilka informacji ogólnych:
Tutaj natomiast już strona poświęcona tylko i wyłącznie radykalnemu wybaczeniu:
Na początek najlepiej poczytać artykuły, zapoznać się z informacjami dotyczącymi tego procesu, może przeczytać książkę autora tej metody: Colin C. Tipping, „Radykalne wybaczanie”. Następnie można spróbować tej metody na sobie. Sposobów jest kilka: można spotkać się z terapeutą, można wziąć udział w grze, można też zrobić to samemu za pomocą arkuszy dostępnych na powyższej stronie.

     Jeśli czujesz, że wciąż nie przerobiłeś trudnej sytuacji w swoim sercu, jeśli chciałbyś wybaczyć, ale nie wiesz jak, metoda radykalnego wybaczenia jest na pewno godna Twojego zainteresowania i spróbowania. 











wtorek, 10 lutego 2015

Wewnętrzny krytyk

Witam!!!
      Nastąpiła dłuższa przerwa związana z moim wyjazdem do Polski i szałem, który znany jest pod terminem Przygotowywania Ślubne. Miała nawet powstać notka pod tytułem: „Jak przygotować ślub i nie dać się zwariować”, a kontent miał zawierać jedno zdanie: „Nie da się”. Jednak, ku mojemu zaskoczeniu sprawy w Polsce poszły zadziwiająco łatwo i po naszej myśli, jedyne, co zostało to papierkowa robota. Także wracając do rzeczywistości, powracam znowu do bloga. Do rzeczy związanych z motywacją i fajniejszym życiem. Już od dawna chciałam napisać o czymś, co możemy nazwać wewnętrznym głosem. Dodam jeszcze jedno: stęskniłam się!
     Jest tam gdzieś w nas, w naszych głowach takie miejsce, gdzie panuje niepodzielnie pewien głosik. Kiedy wykonujemy jakąś czynność, która nie wymaga naszego skupienia, zazwyczaj cały czas do siebie wewnętrznie mówimy. Choć słyszałam teorię, że faceci potrafią to wyłączyć, jednak wydaje mi się, że gros osób ma tak, że bez przerwy do siebie gadają. Nie wiem, czy zwracacie na to uwagę, ja dopiero od jakiegoś czasu przysłuchuję się, co ten głosik mi podpowiada. Niestety zauważyłam, że bardzo często jest to persona, która mnie o coś obwinia, mówi, że coś się nie uda, oskarża mnie o różne niepowodzenia, itd. Od razu zdemaskuję tenże nieprzyjemny szept. Jest to tak zwany wewnętrzny krytyk. Głos, który powstawał w czasie naszego dzieciństwa oraz dojrzewania. Kiedy jesteśmy bardzo wrażliwi na krytykę, kiedy bardzo potrzebujemy akceptacji otoczenia. Jest to zlepek różnych krytycznych uwag, skutek strofowania i pouczania, który wrósł w naszą psychikę. Jednak z czasem głos ten się rozrasta i zaczyna nas samych sabotować. Na pewno dobrze znacie te myśli, że coś się nie uda, ze się ośmieszysz, że, „co powiedzą inni”. Te i różne hasła stopują nas przed działaniem, przed zainwestowaniem w super pomysł, czy podjęciem ryzyka. Tym samym hamują nasz rozwój, zatrzymując szanse na zmianę. Teoretycznie głos wewnętrznego krytyka powstał, aby nas chronić przed porażką, jednak ponieważ często jest on pozostawiony samemu sobie, rośnie w siłę i przekracza swoje „kompetencje”. Jak możemy temu zaradzić? Przede wszystkim należy zacząć uważniej przyglądać się swoim myślom. Przysłuchiwać się temu głosikowi. I usłyszeć, co dokładnie on szepcze. Będziecie zaskoczeni, co on tam wygaduje. Usłyszycie prawdopodobnie głos swojej mamy lub taty, nauczyciela, czy przyjaciółki, która lubiła krytykować. Usłyszycie wiele rzeczy, które nie są prawdą. W momencie, kiedy zaczniecie go obserwować już zyskacie nad nim pewną przewagę, ponieważ dopuścicie świadomość do tego, co krytyk wygaduje. Kolejnym krokiem może być refleksja lub konfrontacja. Czy krytyk ma rację i czy to, co mówi jest zgodne z rzeczywistością, czy służy mojemu dobru, czy jego słowa nie są przypadkiem zbyt mocne? Następnym etapem może stać się zastąpienie krytyka i słów pejoratywnych, słowami wspomagającymi, ciepłymi. Przecież tak naprawdę chodzi o to, by być dla siebie dobrym i, by być dla siebie przyjacielem. Każdy zasługuje na miłość, przede wszystkim Ty sam na swoją miłość. Zamień więc negatywne słowa, tymi, które zaczną Ciebie wspierać i myśl dobrze o sobie. Nawet jeśli popełnisz błąd, czy nie lepiej powiedzieć sobie: „Tym razem się nie udało, popełniłam/em gafę, ale wyciągnę z tej sytuacji wnioski i następnym razem poradzę sobie lepiej.” Zamiast: „Ty debilu, jak zwykle to samo, wstyd i hańba. Do niczego się nie nadajesz.”.
     Spróbujcie przez jeden dzień, od rana zwracać się do siebie tylko w dobry sposób, nie ważne jak mija dzień i, co się dzieje. Tylko dobre, ciepłe, pokrzepiające słowa. Pod koniec dnia zobaczycie wielką różnicę w samopoczuciu.
     Ponieważ wszystko zależy od tego, co siedzi w naszych głowach i jaki mamy stosunek do świata i siebie, już dziś zacznij ćwiczyć się w wspieraniu samego siebie. Dobre samopoczucie, wiara we własne możliwości, to droga do sukcesu. Poniżej wrzucam kilka technik do pracy z wewnętrznym krytykiem, które znalazłam robiąc mały research w sieci w tej tematyce. Znalazłam je na stronie Zwierciadła (http://zwierciadlo.pl/2014/psychologia/bezuzyteczne-analizy-jak-uporac-sie-z-krytycznym-glosem-w-glowie).
     A! Jeszcze jedno. Zadanie wbrew pozorom nie jest proste, ale warte świeczki. Zamienienie wewnętrznego krytyka w przyjaciela musi zająć trochę czasu, przecież od wielu, wielu lat zna tylko negatywne wyrażenia. Ale nie poddawajcie się, nie jesteście w tej walce sami, ja również ciągle się tego uczę. Powodzenia!

Sprawdzone techniki
Przechwałki
Przez co najmniej minutę chwal się na głos, w dowolny sposób. Jeśli uważasz, że brakuje ci powodów do przechwałek, wymyśl coś. Ta gra dopuszcza kłamstwa i przesadę. Mów, że płci przeciwnej miękną kolana na twój widok. Albo że zrobiłaś/eś dziś najlepsze na świecie zakupy. Ważne, że świetnie się bawisz, twoja energia wzrasta, a twój wewnętrzny głos uczy się, że jesteś wspaniała/y, że potrafisz. Z czasem zaangażuje się w grę i zacznie ci przypominać różne rzeczy, w których jesteś świetna/y.
Obecność na 100 procent
Kiedy twój wewnętrzny głos staje się tak natarczywy, że tracisz kontakt ze sobą, z rzeczywistością – czujesz się rozproszona/y albo oszołomiona/y – zatrzymaj się. Usiądź naprzeciwko drugiej osoby, w niewielkiej odległości i przez trzy minuty patrzcie sobie w oczy, nic nie mówiąc. Prawdopodobnie twój umysł zacznie szaleć, komentować, że to głupie. Będziesz odwracać wzrok, może nawet zaczniesz się śmiać… Wytrzymaj. Daj sobie szansę na powrót do „tu i teraz”, na pełną obecność. To ćwiczenie można też wykonać przed lustrem.
Rozpamiętywanie
Kiedy twój głos zgłasza różne pretensje i upiera się, że zawaliłaś/eś to czy tamto, wyjdź mu naprzeciw – sam/a zrób listę zaniedbań. Zapisz wszystko, co przychodzi ci do głowy: „Mogłam/em pójść na siłownię”, „Niepotrzebnie się wyrwałam/em”, „Gdybym tylko wtedy odważył/a się zadzwonić”, „To ciastko, na które się skusiłam/em, było nie tylko niezdrowe, drogie, ale jeszcze wstrętne”… Jęcz, narzekaj. Potem przeczytaj wszystko, zastanów się nad każdym punktem. Jeśli wypływają kolejne żale, dopisz je. W którymś momencie może ci się to wydać śmieszne… To ćwiczenie pozwala oczyścić umysł – kiedy pozwolisz mu wyrzucić całą tę paplaninę, odpuści.
Podpór
Dość ekstremalna technika na uporczywe poczucie winy i inne sytuacje, kiedy wewnętrzny głos nie chce dać za wygraną. Połóż się na brzuchu i podnieś jak do pompek. Utrzymaj pozycję tak długo, aż poczucie winy (lub inne uczucie, dialog) zniknie. Nieprzyjemnie? Trudno. Może następnym razem będziesz dla siebie łagodniejsza/y…